Tugon sa pagkakait ng social benefits at mga panlalait sa mga dayuhan sa Japan

Ni Cesar Santoyo

Nagsimula ng umepekto ang panukala ng Korte Suprema ng Japan noong nakaraang buwan ng Hulyo na limitahan ang pagbibigay ng social benefits sa mga dayuhan na may permanent visa. May mga kumikilos na sa antas ng mga munisipyo, siyudad at pambansang saklaw para subukan na tanggalin ang mga natatanggap na social benefits ng mga dayuhan.

Sa hindi pinahintulutang kahilingan ng isang 82-taong-gulang na Chinese mula sa Oita Prefecture ay hinusgahan ng pinakamataas na hukuman at inilinaw na ang mga dayuhan na permanenteng residente ay hindi kuwalipikado sa pampublikong pondo para sa welfare benefits sa kadahilanang hindi sila Japanese. Ayon sa Article 1 ng 1950 Public Assistance Law ay nagsasabing ang katagang “lahat ng mamamayan” ay nakaukol lamang sa mga Japanese, ayon sa interpretasyon ng Korte Suprema. 

Sa kabila ng panukala ay patuloy na nagbibigay ng pabuya ang welfare ministry sa matagal ng polisiya sa pagbibigay ng patas na welfare protection sa mga dayuhan katulad ng sa mga Japanese. Ito ay batay sa mga inilabas na anunsyo sa mga munisipyo noong taong 1954.  Sa polisiyang ito, ang mga munisipyo ay namahagi ng welfare benefits mula pagbibigay ng tulong-pinansiyal, libreng paggamot, tulong sa pabahay at iba pa sa mga nangangailangan na dayuhan na may permanent o long term visa, kasama ang mga asawa ng Japanese at mga migrante mula sa Brazil.

Subalit ang patakaran noong buwan ng Hulyo ng Korte Suprema ay nagbigay ng pagkakataon sa ibang puwersang pulitikal kasama ang may mga kontra-dayuhang sentimiento na bawasan ang “sayang daw” na gastusin ng gobyerno at subukan na limitahan ang pagtanggap ng social welfare ng mga dayuhan.

Isa na rito ay ang Jisedai no To (Partido ng Susunod na Henerasyon), isang minoryang partidong oposisyon na nakaporma na magsusumite sa darating na extra Diet session sa katapusan ng Nobyembre, ng panukala na gawing masmahirap ang kalagayan ng mga dayuhan sa Japan kaugnay ng pagtanggap ng social welfare benefits.

Sa labis ng panggigigil ng liderato ng Jisedai no To, ayon sa mga napaulat, ang gustong ipanukala ay bigyan ng isang taon ang mga matagalan ng dayuhan sa bansa na magdesisyong magpa-Japanese citizen o bumalik na sa sariling bansa. Malamang ay nakaukol ang kanilang puntirya sa mga matagal ng naninirahan na mga Chinese at Korean na ayaw maging Japanese citizen.

Sa pananaw naman ni Taro Kono, isang kongresista at pinuno ng proyekto ng mayoryang partido sa Kongreso at Senado ng Japan, ang Liberal Democratic Party o LDP, ay nagsabing hindi maaapektuhan ang mga may permanent residence visa sa pagrebisa ng bagong polisiya sa welfare benefits. Subalit ang may mga mid-to-long term na visa ang maaaring maapektuhan.

Ang maaaring pagbabago na maisagawa ay sa paraan ng hindi pagbibigay ng pampublikong tulong para sa may mga takdang panahon mula ng dumating sa Japan para maiwasan ang pag-abuso ng mga tumutungo sa bansa para lamang makatanggap ng welfare benefits. Dagdag pa, ayon kay Kono, kailangan pang pagdesisyunan ang haba ng buwan at taon ng pananatili bago mabigyan ng pagkakataon ang dayuhan na makakuha ng pabor sa welfare benefits.

Lalong lumalakas din ang pagkilos ng mga kontra-dayuhan para harangan ang pagtanggap ng welfare benefits pati na rin ang mga rasistang komentaryo laban sa mga dayuhan. Sa mga social networking site kagaya ng Twitter ang mga keyword search gaya ng “seikatsu hogo” o welfare at “gaikokujin” o mga dayuhan ay ang may mga pinakamahabang tala ng mga sensational tweets na nananawagan na agadang itigil ang pagbibigay ng pabuyang pinansiyal sa mga dayuhan lalo ang mga Chinese at Koreano.

Ang patakaran ng Korte Suprema noong buwan ng Hulyo ay nag-udyok din sa isang lalaki na naninirahan sa Narashino, Chiba Prefecture na magsumite ng petisyon sa Narashino Municipal Assembly noong Agosto na itigil ang pagbibigay ng welfare benefits sa dayuhan. Hindi pinaburan ang nasabing petisyon na ibinasura ng asembliya ng Narashino noong September 30, 2014. Sa nasabing buwan rin ng Setyembre ay naghain din ng isa pang petisyon ang nasabing lalaki na naninirahan sa Narashino na nanawagan na gumawa ng hotline para sa mga pinaghihinalaang umaabuso sa pagkuha ng welfare benefits ayon sa kagawad ng asembliya Hisako Ichikawa.

Malamang ay marami pang mga pakulo ang gagawin ng mga kontra-dayuhan na tanging damdamin lamang nila, at hindi ng karamihan ng mamamayan sa Japan, ang nagpupumilit na alisan ng benepisyo ang mga dayuhan dito sa bansa. Maliban sa ginagawang patakaran laban sa mga dayuhan na alisan ng welfare benefits ay ang buwanang pag-atake sa pamamagitan ng mga demonstrasyon laban sa mga Koreano na isinasagawa ng mga tinaguriang ultra-rightist ng Japan.

Ang mga masasamang katagang mapanlait na ibinabato sa mga distrito na maraming nakatirang Koreano mula sa mga ultra-rightist na demonstrador ay nakatawag pansin sa U.N. Committee on the Elimination of Racial Discrimination. Sa rekomendasyon ng nasabing kumite laban sa diskriminasyon ng United Nations sa pamahalaan ng Japan ay nagsabing ang “hate speech” o panlalait at ibang pakikitungo na nagpapahiwatig ng rasistang pag-atake sa mga demonstrasyon, media kasama ang sa internet, ay hindi iniimbistigahan at pinarurusahan ng mga kinauukulan ng mga awtoridad.

Iginiit ng nasabing panel ng U.N. laban sa diskriminasyon na dapat imbestigahan ng pamahalaan ng Japan ang mga “panlalait” sa dayuhan sa mga demostrasyon, imbestigahan ang indibiduwal at organisasyon responsable sa mga aktong rasista at parusahan ang mga pampublikong opisyan at politiko na nagbibigay ng “hate speech” laban sa mga dayuhan.

Pinasubali rin ng nasabing U.N. panel na dapat tugunan ng Japan ang mga “ugat ng kadahilanan” ng mga panlalait sa dayuhan at palakasin ang paraan ng pagtuturo, edukasyon, kultura at impormasyon sa pananaw laban sa mapanlait na patungo sa diskriminasyon sa ibang lahi at palaganapin ang pag-uunawaan, pagbibigayan at pagkakaibigan ng mga bansa at sa mga lokal at etnikong grupo.

May kasabihan na kung batuhin ka ng bato ay batuhin mo ng tinapay. Tahimik lamang ang mga dayuhang Filipino sa Japan na sa ngayon ay ang mga nangangalaga sa mga matatanda bilang caregivers. Pinoy rin ang mga nagtuturo sa pag-aaral ng English ng mga batang Japanese pati mga wasto sa gulang. Sa ating panibagong trabaho at misyon ngayon bilang caregiver at English teacher, ito ang tinapay na ating ibinabato sa mga mapanikil na patakaran at mapanlait na pananalita laban sa mga dayuhan.

Desisyon sa welfare assistance

Ni Cesar Santoyo

Maraming mga dayuhang migrante sa Japan kasama ang mga lokal na kaibigan at mga tagasuporta ang nabigla sa desisyon ng Korte Suprema na nagsabing hindi kabilang sa welfare benefits ang mga dayuhan na may hawak ng permanent visa. Naganap ang pahayag noong ika-18 ng Hulyo, 2014 bilang hatol ng Korte Suprema sa demanda ng 82-taong- gulang na Chinese na naninirahan sa Oita Prefecture.

Ang nagdemanda ay ipinanganak at lumaki sa Japan. Idinemanda niya ang Oita City government noong 2009 matapos tanggihan ng lokal na pamahalaan ang kanyang aplikasyon na mabigyan ng “seikatsehogo” o welfare assistance sa kadahilanan siya ay may kaunting impok na pera sa bangko.

Bilang argumento, sa Japan na  ipinanganak ang nagsakdal at nagbabayad ng buwis sa buong buhay niya. Sa panig naman ng Mataas na Hukuman, ang welfare benefits ay itinakda ng batas para lamang sa mga Japanese.

Nakababahala ang desisyon ng Mataas na Hukuman ng Japan sapagkat maaaring gamitin ito ng mga lokal na ahensya ng pamahalaan kapag hindi nito pinaboran ang kahilingan na welfare assistance ng mga permanenteng residenteng dayuhan. Sa kasalukuyang patakaran, ang mga Pilipina na asawa ng Japanese at mga anak na Japanese-Filipino ay kabilang sa mga nabibigyan ng welfare assistance.

Ang welfare assistance o seikatsehogo ay ang pinakahuling pagkakataon para makahaon ang mga Pilipina na may maliliit na mga anak na karaniwan ay nakipaghiwalay sa asawa sa iba’t ibang dahilan tulad ng domestic violence.

Ang pagkakaroon ng relasyon sa dugo sa Japanese kagaya ng pagiging asawa at anak ay ang kaibahan ng katangian ng mga migranteng Pilipino kumpara sa mga dito na ipinanganak na mga Chinese at Koreans na hindi nag-asawa ng Japanese.

Subalit hindi nangangahulugan na sa kadahilanan na ang mga Filipino sa Japan ay nakakakuha ng seikatsehogo batay sa relasyon sa Japanese ay maaari ng maging kampante sa naging pahayag ng Korte Suprema ng Japan. Sapagkat pagsapit ng 18-taon-gulang ng anak na Japanese-Filipino ay tapos na rin ang seikatsehogo.

 Marami rin na mga isyu at magkakasalungat na pananaw sa pag-apply at paggamit ng seikatsehogo ng ating mga kababayan. Nariyan ang pananaw na hindi na raw dapat magtrabaho pa ang nanay na ang mga anak ay nakapailalim sa seikatsehogo. Pero ayon na din sa batas, hindi kasama ang mga dayuhan sa seikatsehogo kaya ang halaga na tinatanggap ng ina ay sakto lamang sa mga gagastusin para sa kanyang mga anak at depende sa pondo na kayang ilaan ng lokal na pamahalaan. At kung tutuusin, ang seikatsehogo ay pera na ibinibigay sa ina para maalagaan niyang mabuti ang kanyang anak na Japanese at hindi maaaring maluho ang pamumuhay.

Subalit sa mga darating na mga dekada, sampu o mahigit pang mga taon na darating, hindi naman kaya kailangan rin ng nanay ng Japanese-Filipino na humingi rin ng seikatsehogo? Lalo na’t ang karamihan sa mga nanay natin dito sa Japan ay walang social insurance at retirement benefits.

Maaari nating makita sa kasaysayan ng Japan kung saan tayong mga dayuhan ay nakapuwesto at papaano dapat maipuwesto sa usapin ng welfare assistance. Noong nagdaang dalawang siglo ay halos walang makitang mga dayuhan sa bansa. Sa mga pagbitay na sinapit ng mga relihiyosong Franciscan martyrs sa ilalim ng Order of Friars Minors at sa hiwalay na panahon ng proklamadong Santo Lorenzo Ruiz ay mababatid na natin kung anong klaseng patakaran sa dayuhan mayroon ang Japan sa sinaunang panahon.

Napasailalim ang bansa sa pamamahala ni General Douglas McArthur pagkatapos matalo ng Amerika ang Japan sa Ikawalang Digmang Pandaigdigan ng taong 1946. Naglabas ng 1950 Public Assistance Law ang Japan na nagsasabing dapat gumawa ng hakbang ang estado para protektahan ang mga may maliliit na pingkakakitaan para maisalba sa kahirapan at magkaroon ng simpleng pamantayan ng pamumuhay “ang lahat ng mga mamamayan ng Japan.”

Noong 1954, naglabas ang welfare ministry ng pambansang anunsiyo sa mga munisipyo na nagpapaliwanag na sa nasabing batas (1950 Public Assistance Law ) ay hindi kasama ang mga dayuhan dahil sa isyu ng nasyonalidad.

Subalit ang mga dayuhan na nahaharap sa matinding kahirapan, ayon sa welfare ministry, ay dapat bigyan ng tulong kung nakikita ng munisipyo na kinakailangan ito. Magmula rito ay nakagawian na ng mga munisipyo na maaari nilang bigyan tulong ang mga dayuhan ayon sa kanilang kapasyahan.

Kaya ang mga dayuhan kasama na ang mga Pilipina at mga anak ay nakakatanggap ng tulong pabuya ayon sa kagustuhan ng munisipyong kinasasakupan ng banyaga. Pero noong taon 1990 ay nilimitahan ng ministry ang pagbibigay ng welfare assistance para lamang sa mga may permanent residency at long term visa.

Hindi rin pinapahintulutan ng pamahalaan na makabilang kahit sa anong social securities kagaya ng tulong sa pagpapalaki ng anak at pension program ang mga dayuhan.  Sapagkat sinasabi sa batas na ang lahat ng tatanggap ng social security benefits ay mga “Japanese nationals” lamang. Nabago ito mula ng sumali ang Japan sa mga takdang pandaigdigang kasunduan ng United Nations at naging signatory ang Japan sa International Covenants on Human Rights (1979), at ang UN Convention Relating on the Status of Refugees (1982). Bilang signatory ng mga deklarasyon ng United Nations ay dito nakaugat ang Immigration Control and Refugee Recognition o ICRRA na ginagamit na batayan ng batas para sa mga dayuhan.

Kung ating matatandaan, sa unang bahagi ng dekada ‘90 ang mga Pilipina na nakipagdiborsyo sa asawang Japanese ay pinapauwi ng immigration kahit ito ay may anak sa asawang Japanese. Isa itong malaking laban ng panahong iyon na ipinagwagi gamit ang mga deklarasyon ng UN na pinirmahan ng Japan bilang batayan para baguhin ang maling patakaran ng mga ina na dayuhan.  Sa ngayon ang mga nanay na may anak na Japanese-Filipino ay may pinirmihan nang visa para manatili sa bansa.

Kahit ba na sinasabi ng batas ng Japan na hindi kabilang ang mga dayuhan sa welfare benefits ay mayroon naman na pinirmahan ang Japan na pandaigdigang deklarasyon sa ilalim ng United Nations. Hindi tayo dapat malunos sa deklarasyon ng Korte Suprema ng Japan kamakailan. Ito’y sapagkat mayroong pagdedesposisyon ang bawat munisipyo at mga pandaigdigan kasunduan bilang batayan para irespeto at ibigay ng pamahalaan ang naaayon na kagalingan at karapatan pantao ng lahat kasama ang mga dayuhan.