Sakripisyo at pag-asa ng mga dayuhang English Teacher

Ni Cesar V. Santoyo

Maraming mga napabalitang milyon ang kinakailangan para punuan ang mga bakanteng trabaho sa Japan at isa rito ay ang English teacher. Puspusan na rin kasi ang pangangailangan ng bansa na matuto ang kaniyang mamamayan na magsalita ng English at makapantas sa kumpetisyon sa sinasabing globalisasyon.

Mas lalong tumitindi ang pangangailangan ng dayuhang English teacher dahil sa inilabas na direktiba nuong taon 2013 ng Ministry of Education, Culture and Sports, Science and Technology (MEXT) ng Japan kung papaano itataas ang kapasidad ng mga Japanese na gumamit ng wikang English para sa pandaigdigang negosyo. Nakasaad sa nasabing direktiba ng MEXT na simula sa April 2018 ang mga bata sa elementarya na nasa pang-lima at pang-anim na baitang ay mayroon ng tatlong araw na regular na English subject sa loob ng isang linggo.

Sa nasabing direktiba noong 2013 ng MEXT, lalo pang darami ang pangangailangan sa mga sinasabing Assistant Language Teacher o ALT na umiikot sa mga pampublikong elementarya at high school. Libo-libo na rin ang mga kababayan natin sa Japan ang nagtatrabaho at nakikinabang bilang ALT.

Team teaching kasama ang Japanese English teacher para mapahusay ang abilidad sa English communication ng mga mag-aaral ang dahilan ng pagkakaroon ng ALT na sinimulan 30 taon na ang nakalipas. Ang mga ALT ay mula sa Japan Exchange Program o JET na mga direktang ni-recruit ng mga ahensya ng pamahalaan mula sa bansang pinanggalingan. Upang makatipid ang mga lokal na Board of Education ay kumukontrata sa mga dispatch agency ng ALT. Dumarami na rin na mga lokal na Board of Education na umiiwas sa dispatch agency at direktang nagre-recruit ng ALT.

Ang lahat ng ALT, ang mga nasa JET Program, dispatch agency at direct hired ng local Board of Education, lahat ay permanenteng part-time job workers na hindi kasama sa social benefits katulad ng mga guro sa paaralan. Pag-ikot sa iba-ibang paaralan ay ang karamihang reklamo sa gawain ng mga ALT.

Marami rin sa ating mga kababayan ang nabibiyayaan ng gawain bilang ALT. Kumpara sa ibang mga dayuhan na nasa industriya ng ALT, ang mga kababayan natin bilang asawa at ina ng Japanese ay may bentahe at kakaibang kalagayan at sitwasyon bilang ALT. Sapagkat marami sa mga dayuhang ALT ang nagsasabing gutom ang kanilang sinasapit na napasukan na gawain bilang ALT.

Lumaganap ang isang Youtube video mula sa Fukuoka General Union at Chris Flynn na nagdidetalye ng buwanang kita ng isang ALT. Sa video na mahigit pitong libo na ang nakapanood habang sinusulat ang artikulong ito ay nagsasabing isang libong yen na lamang ang budget ng ALT bawat araw ang natitira pagkatapos bawasin ang mga buwis, renta sa bahay at iba pa mula sa ¥225,000 na kita.

Sa nasabing Youtube video, ang Kitakyushu Board of Education at ang dispatch agency ay nagbibigay ng ¥225,000 na buwanan kita. Subalit siyam (9) na buwan lamang ang kontrata ng ALT at sa pagtutuos ay walong (8) buwan lamang ang pagtatantos ng halaga ng kita. Kaya sa suma tutal ang taunan na kita ay aabot lamang sa ¥150,000 kada buwan. At kung ibabawas ang tax, upa sa bahay ng dispatch agency, insurance, at bayarin sa kuryente, tubig, telepono, ay ¥30,000 na lamang ang natitira sa sahod kada buwan. Kulang ang ¥1000 kada araw para mamuhay sa Japan.

Subalit ang pagiging ALT at sa libo-libong bilang ng ating mga kababayan sa linya ng gawain na ito ay nabuo na bilang industriya at pinagkakakitaan ng ating mga kababayan. Nararapat lamang na ang linya ng gawain bilang ALT ay kilalanin bilang propesyon na may sapat na pangangalaga sa kagalingan at karapatan. Lalo na sa ngayon na ang mga anak natin na Japanese-Filipino ay siya ng pumapasok sa larangan ng pagtuturo ng English na dapat lamang na suportahan.

Malaki pa rin ang bilang ng ating mga kababayan na asawa at ina ng mga Japanese ang walang trabaho. At marami rin sa kanila ang nag-aasam na maging English teacher. Naglipana ang mga training program para maging English teacher subalit salat o halos wala ang kumakalinga sa karapatan at kagalingan ng mga ALT.

Maaring magandang balita na ibinukas na ang posisyon bilang English teacher sa Japan mula sa Pilipinas subalit maaaring hindi rin maganda ang hinaharap ng mga naninirahan sa Japan na nagnanais na maging English teacher at maging ALT. At kung sakaling dumagsa na ang ating mga kababayan mula sa Pilipinas para magtrabaho bilang ALT, papaano naman kaya ang kanilang kalagayan kung makakapareho ng kalagayan ng mga ALT na idinudulog sa publiko ng nasabing video ng Fukuoka General Union at Chris Flynn?

Ang ALT ay industriyang ginawa ng mga BOE at dispatch agency para makatipid ang una at makinabang sa kita ng mga teacher ang pangalawa. Sa pagpasok ng mga ALT mula sa Pilipinas ay may pangatlo at pang-apat na mga ahensya na babawas pa sa kita ng mga English teacher – ang mga recruitment agencies at bayarin sa mga singilin ng gobyerno ng Pilipinas. Sa hinaharap ay hindi nalalayo na ang mga gawain ng mga volunteers na mga tagapayo at mga unyon ng mga teacher ay ang pagharap sa mga posibleng problemang iluluwal dahil sa kawalan ng proteksyon sa larangan ng gawain ng ALT.

Sa kabilang banda, mayroon din naman tayong mga kababayan na self-employment sa pagtuturo ng English ang paraan bilang kabuhayan. Marami na rin sa ating mga kababayan ang matagumpay at asensado sa pagtayo ng sariling English school na ginagawa sa loob ng sariling bahay o kaya ay umuupa ng silid-aralan. Maliban sa magandang kita, umaangat pa ang imahe ng ating mga kababayan sa mga komunidad na pinagsisilbihan ng sariling English school. Kaya para sa ating mga kababayan na English teacher sa Japan, nasa atin ang hamon: gawing pag-asa ang sakripisyo sa pagtuturo ng English.

Mga Kaugaliang Hapon na Dapat Matutuhan Nating mga Pilipino

Ni Rey Ian Corpuz 

Isa ako sa napakaraming Overseas Filipino Worker o OFW na nakikipagsapalaran sa ibang bansa para sa magandang kinabukasan ng pamilya at nabigyan ng pagkakataon na manirahan sa Japan. Anim na taon na rin ako rito, nagtatrabaho sa pampublikong paaralan bilang Assistant Language Teacher o ALT. Masasabi kong malaking tulong na nakakasalamuha ko araw-araw sa trabaho ang mga Hapon. Napakaraming bagay na nagpabago sa mga luma at hindi kagandahang-asal ko lalo na pagdating sa trabaho.

Unti-unti ko rin naintindihan ngayon na marami tayong kaugalian na sa pananaw natin bilang Pilipino ay tama ngunit salungat pala. At mas nagpatibay na para makilala ko ang sarili ko bilang isang totoong Pilipino ay kinailangan kong lumabas ng bansa upang makita kung ano tayong mga Pilipino sa mata ng ibang lahi.

Ilan sa mga kaugaliang ito ay:

1. Ang konsepto ng mabilis na “customer service”.

Noong nasa Pilipinas pa ako, ang pananaw ko sa Filipino customer service ay pasado na ngunit sa paninirahan ko sa Japan ay hindi maiiwasang maikumpara ang serbisyo. Sa bansang ito, kahit bumili ka lang ng mumurahing gamit o pagkain sa convenience store ay napakabilis ng daloy ng pila kahit iisa lang ang kahera. Kung nasa supermarket, hindi ka tutubuan ng ugat sa pagtayo kahit puno pa ang basket mo. At ang pinakamaipagmamalaki nila pagdating sa serbisyo? Ngiti! Mararamdaman mo ang sinseridad sa pagpapasalamat. 

Napakaingat din nila sa bawat kilos, kung may nagawa silang mali ay agad silang hihingi ng paumanhin. Sa atin sa Pilipinas, kahit P5,000 na ang pinamili mo ay bibihira kang makakita ng nakangiting cashier, hindi ba nakakainis? Lalo na bilang balikbayan na nasabik ka sa atin at gagastos ng napakamahal ay pagsusuplada pa ang isusukli sa’yo. 

2. Tamang pagsusukli.

May pagkakataon na ba na hindi kayo nasuklian ng tama o kahit Y1 dito sa Japan? Sa atin sa Pilipinas, mapa-jeep, taxi, department store, o restaurant, parating kulang ang sukli. Halimbawa, bakit ba kasi ang presyo ng mga bilihin sa atin ay may sentimo pang butal? Bakit hindi na lang sakto ang presyo para wala nang problema kung magkukulang ng panukling-barya? O kung minsan ang sukli ay kendi, minsan “thank you” na lang dahil “shouganai” na walang barya ang tindahan. 

3. Pagiging maagap o “pro-active” sa lahat ng bagay lalo na sa trabaho

Lalo na sa trabaho, ayaw ng mga Hapon na may nasasayang na oras. Kaya maunlad ang kanilang bansa dahil seryoso sa trabaho ang mga Hapon. Walang nakikinig ng music, walang nakikipag-tsismisan, walang nag-“Facebook” or “Twitter”, at walang kumakain ng pansit habang nagtatrabaho. Walarin nag-uusap tungkol sa personal na buhay, resulta ng laban ng basketbol o nangyari sa telenobela kagabi. Kung mayroon man siguro ay sa labas na ng oras ng trabaho. 

Ito ang pinakamalaking kaibahan na nakita ko. Nalaman ko na dapat bilang empleyado, nakikibagay ka rin sa ginagawa ng mga kapwa mo Hapon. Sa atin, pag may transaksyon, aabutin ng buong isang araw bago ka maserbisyuhan, sa kanila hangga’t may paraan at oras, seserbisyuhan ka. Walang petiks-petiks sa mga Hapon. Sa atin, pababalik-balikin ka hanggang mapagod ka. Kung may transaksyon sa atin at may 30 minuto na lang na naiwan bago ang uwian, eh bukas na lang dahil gipit na sa oras. Dito, kahit pumasok ka ng tatlong minuto bago magsara ang opisina ay seserbisyuhan ka pa rin.

4. Konsepto ng “accountability” o pag-ako ng responsibilidad.

Sa kulturang Hapon, kung ikaw ay nagkamali, aaminin kaagad nila at hihingi ng paumanhin. Sa mga seryoso at malaking pagkakamali, ang mga executives ng kumpanya ay nagpa-public apology at sabay “bow” sa media para ipakita ang sinseridad ng kanilang pagpapaumanhin sa nagawa nilang kamalian. Ang karamihan lalo na yung mga nasa gobyerno, nagre-resign. Iyong iba nag-su-suicide dahil nayurakan ang kanilang reputasyon. 

Pero huwag na nating pag-usapan ang gobyerno natin dahil alam nating hahaba lang ang debate. 

Simulan natin sa karaniwang tao. Sa sariling karanasan ko, sa pag-uwi ng pamilya ko noong nakaraang taon, nasira ang “baby stroller” ng aking anak at iniwan na lamang na parang basahan sa gilid ng conveyer. Kahabag-habag na makita ang gamit ng anak ko na pinasok ng maayos sa eroplano mula Japan at pagbaba sa Pilipinas ay parang walang pakialam ang mga staff na in-charge sa mga bagahe. Kumulo ang dugo ko sa sobrang galit dahil walang nakapagsabi kung ano ang nangyari sa gamit namin at ang salitang gusto kong marinig na “sorry” ay napalitan pa ng turuan. 

5. Pagmamahal sa sariling bayan.

Ito marahil ang pinakamahirap sa lahat. Alam natin na ang mga Hapon ay grabe kung magmahal sa sarili nilang bayan. Kaya nga siguro hanggang ngayon ay nangangapa pa rin sila sa wikang Ingles dahil gusto nilang palawakin ang kanilang wika. Tayo, mahal ba natin ang sarili nating bansa? 

Bilang isang OFW, ano ba ang kontribusyon natin sa pagpapalawak ng ating kultura? Sapat na ba ang pera at balikbayan boxes na pinapadala natin? Marahil “shouganai” kasi nga nandito tayo para kumita ng pera. Pero bilang isang Pilipino na nasa Japan, proud ka ba bilang isang Pilipino? Tinuturo ba natin sa mga anak natin – lalo na sa mga anak ng Japanese at Pinay -- ang mga kaugaliang Pilipino? Sana ay turuan natin ng mabubuting kaugaliang Pilipino at mga bagay at lugar na maipagmamalaki ng Pilipinas. 

May naitutulong ba tayo para mabago ang ating bansa? Kung mayroon, saludo ako sa iyo! Siguro karamihan sa atin ay nag-iisip pa rin kung papaano matutulungan ang Pilipinas. At sana’y tumulong tayo sa pagpapaangat ng ating bansa sa lahat ng aspeto.

Napakarami pang magagandang kaugalian ang mga Hapon na sa pananaw ko ay magiging gabay nating mga Pilipino para mas mapaunlad ang ating bayan. Ilan lamang po ito sa mga paalala na tayo ay mamulat sa mga mali nating kaugalian.

Ika nga nila, “Bato-bato sa langit, ang tamaan huwag magalit”.

Maraming salamat po.