David Beckham, binisita ang mga bata sa Tacloban

Si David Beckham kasama ang mga bata sa Tacloban. (Kuha mula sa UNICEF).

Dumating sa Pilipinas kamakailan ang sikat na football icon na si David Beckham upang makasama ang mga bata na nakaligtas sa pananalanta ng bagyong “Yolanda” sa Central Visayas Nobyembre noong nakaraang taon.

Ang pagbisita ng 38-taong-gulang na si Beckham ay bahagi ng kanyang pagiging goodwill ambassador ng United Nations Children's Fund (UNICEF) kung saan isa siya sa mga unang umapela upang matulungan ang mga bata sa Tacloban na nabiktima ng bansa.

Ayon sa talaan ng UNICEF, tinatayang nasa 1.7 milyong bata ang nawalan ng matutuluyang bahay at napilitang tumigil sa pag-aaral dahil sa labis na danyos sa mga paaralan ng mga ito.

Binisita ng pamosong manlalaro na nagretiro noong nakaraang taon matapos ang dalawang dekadang paglalaro ng football, ang ilang evacuation at health centers at ilang pamilya na nawalan ng tirahan.

Pumunta rin si Beckham sa Santo Niño School sa Tanauan, Leyte at naging bahagi sa klase ng mga bata, namigay ng mga libro, tumulong sa pagpipinta sa wall mural ng paaralan at nakipaglaro ng football sa mga ito.

“As a father, it was deeply moving to meet children as young as two who were left with nothing but the clothes they were wearing when sea and storm water swept through their villages during the typhoon,” pahayag ni Beckham na may apat na anak na sina Brooklyn, Romeo, Cruz at Harper.

“Some children I spoke to had lost parents or brothers and sisters in incredibly frightening circumstances. It was devastating to hear about.”

Bilang UNICEF Goodwill Ambassador, ikinatuwa nito ang mga tulong na nagawa organisasyon sa mga bata sa Leyte katulad ng pagbibigay ng relief aid at paggawa ng pansamantalaang silid-aralan upang hindi matigil sa pag-aaral ang mga bata. Sa ngayon, mayroon nasa 420,000 bata na ang nakakapag-aral sa makeshift at tent schools na ginawa ng UNICEF at nabigyan din ang mga ito ng educational materials.

Nanawagan si Beckham na sana’y patuloy ang pagbibigay ng donasyon ng publiko partikular na sa UNICEF upang patuloy na matulungan ang mga batang nabiktima ng isa sa pinakamalakas na bagyo sa kasaysayan ng buong mundo na kumitil ng mahigit sa 6,000 katao sa Visayas region.

“Here in the Philippines I have seen how public donations can have an incredible effect on children's lives in an emergency.

“Right now, millions of children in other parts of the world are in urgent need - whether it's as a result of the Syria crisis or the conflict in South Sudan."

“Even though some of these crises don’t make the headlines, we should not forget these children in desperate circumstances and I urge the public to do all they can, as they have done incredibly in the past, to help organizations like UNICEF go the extra mile for these kids every day,” dagdag pa ni Beckham na naglaro para sa Manchester United, Preston North End, Real Madrid, Milan, Los Angeles Galaxy, Paris Saint-Germain, at England national team.

Bagong taon, bagong sistema

Ni Cesar Santoyo

Patuloy na masasalamin ang mga pagkakahawig at kaibahan ng buhay at karanasan sa naging trahedya ng mga Japanese at Filipino sa Tohoku dulot ng delubyong tsunami noong March 11, 2011 at ng mga biktima ng supertyphoon Yolanda/Haiyan sa Eastern Visayas dalawang buwan na ang nakaraan.

Sa paghupa ng tubig-tsunami at ng typhoon surge sa Tohoku at Tacloban ay natambad sa mata ng madla ang maraming magkakahawig na tanawin. Isa rito ay ang mga naligaw na barko sa lupain ng Eastern Visayas at sa Tohoku naman ay sa ibabaw ng mga bahay at mababang building ang nagsilbing limliman ng mga sasakyang pandagat pagkatapos tangayin at iwanan ng alon ng tsunami.

Isang pambihirang karanasan ng isa nating kababayang naninirahan sa Kesennuma, Miyagi-ken, ay ang pagkakaroon ng kakaibang bisita ang naratnan pagkaraang ang pamilyang nagbakwit para makaligtas sa tsunami ay bumalik sa tirahan. Nasurpresa ang lahat sa isang malaking pating sa loob ng bahay na namatay pagkatapos ang tubig dagat ng tsunami ay bumaba at naiwan ang dambuhala sa loob ng pamamahay ng ating kababayan.

Ang mga naiwan na mga matitibay na mga bahay at gusali na hindi nakayang gupuin ng marahas na alon ng tsunami ang isa sa mga kaibahan sa Tohoku sa halos literal na pinatag na mga munisipalipad sa Eastern Visayas. At ang pagkakahawig: mayaman o mahirap man ang lahat ay patas na babawian ng taglay na yaman o maging buhay ng natural na sakuna.

Nagising ang buong sambayanan ng Pilipinas at Japan pati ang buong mundo para magtulungan at pawiin ang hirap ng mga biktima ng malubhang kalamidad sa Eastern Visayas at Tohoku. Sa bansang salat ang bulsa ng karamihan ay buong puso at sigasig na nag-alay ang mga tao ng makakayanang halaga at oras para sa mga nabiktima ni Yolanda/Haiyan. Sa bansang pangalawa sa pinakamayamang bansa sa buong mundo, tumigil ang buong sambayanan sa regular na pamumuhay upang tugunan ang pangangailangan ng mga biktima ng delubyo ng 3.11.

Malaki ang responsibilidad ng pamahalaan sa panahon ng mga nasabing natural na kalamidad at sa tinatawag na “man-made” na kalamidad kagaya ng pagsabog ng plantang nukleyar sa Fukushima. Sa Tohoku at sa panig ng mga dayuhan kabilang ang mga Pilipino ay kinailangan pang tawagin ang pansin at batikusin ang lokal at pambansang pamahalaan para maisama sa bilang ang mga dayuhang migrante sa relief at rehabilitation program.

Isang malinaw na halimbawa rito ay nang obligahin ng publiko ang Tokyo Electric Power Corporation o TEPCO na namamahala sa plantang nukleyar sa Fukushima na magbayad sa naging kasiraan sa kabuhayan ng mga mamamayan dulot ng nuclear radiation mula sa nasirang plantang nukleyar. Sa bawat notice ng TEPCO ay nakasulat ang mga pangalan ng ama at mga anak subalit wala ang pangalan ng Pilipinang ina ng pamilyang Japanese-Filipino sa talaan ng dapat na tumanggap ng kabayaran mula sa TEPCO. At para sa kaalaman ng lahat ay hindi kukulangin sa dalawang libo ang bilang ng ating mga kababayan nakatira sa Fukushima-ken.

Mabuti na lamang at nakapagtayo ng samahan ang ating mga kababayan sa prefecture, ang Hawak-Kamay Fukushima (HKF) na naipagwagi na kilalanin at isama sa mga dapat tumanggap ng kabayaran ang lahat ng mga dayuhan na nakatira sa Fukushima. Nagdaos rin ng mga konsultasyon at diyalogo sa pagitan ng mga representante ng lokal na pamahalaan ng Iwate, Miyagi, at Fukushima at mga lider at kasapi ng mga Filipino community organization sa tulong ng Sagip-Tohoku/Japan dahil sa pagkawalang bahala sa kalagayan ng mga dayuhan.

Tampok na usapin sa mga konsultasyon ay ang hirap ng buhay ng mga naninirahan sa temporary shelter. Sa kuwento ni Agnes ng Fukushima, nalalaman niyang siya ay may katabi at kasabay sa paggamit ng toilet na manipis na dingding lamang ang pagitan sa katabing silid. Maliit ang magkakatabing kuwarto at nagkakarinigan ang lahat sa ingay pati ang mga paghilik. Parang freezer sa panahon ng tag-lamig at parang pugon naman sa panahon ng tag-init ang mga temporary shelter.

Sa napahayag na kontrobersyal na itinayong bunk-houses para tirahan ng mga biktima ni Yolanda/Haiyan dahil sa nasabing sakit na korapsyon ng pamahalaan, isa itong kagimbal-gimbal na pangitain batay sa magtatatlong taon karanasan ng ating mga kababayan na naninirahan sa temporary shelter sa Tohoku. Kaawa-awa ang stress na inaabot lalo na ng mga bata sa temporary housing sa Tohoku na sana ay hindi na dapat sapitin pa ng mga bata sa Kabisayaan na patitirahin sa ginawang bunk-houses na hindi alinsunod na pamahayan sa international standard.

Magtatatlong taon na rin para muling gunitain ang 3.11 Great East Japan Earthquake and Tsunami at magdadalawang buwan naman makaraan ang pananalanta ng super bagyong Yolanda/Haiyan. Pinatutunayan ng panahon na ang ating kinalulugaran na bansa bilang dayuhan at ang ating bayan na sinilangan ay magkaparehong nakaharap sa peligro ng kalamidad kagaya ng lindol, tsunami at malawakang pagbaha na regular nang bahagi ng ating pamumuhay.

Sa Japan ay kasama na sa kultura ng mga tao at may takdang patakaran ang pambansa at mga lokal na pamahalaan para sa kahandaan sa mga darating na disaster. Sa katunayan ay may palagian na disaster drills mula sa prefectural level, munisipyo, mga opisina, iskuwelahan at maging sa mga kapitbahayan sa buong bansa.

Sa kabilang banda, isang malaking disaster ang pamahalaan na hindi gumagawa ng patakaran at bigyan ng pagsasanay ang mga mamamayan para harapin ang natural na kalamidad. Disaster ito kung panatiliing ipailalim at pakinangin pa ang “pork-barrel” sa kamay ng mga pulitiko bilang tugon sa paghihirap ng mga biktima ng super typhoon Yolanda/Haiyan sa Eastern Visayas.

Naipahiwatig na ng panahon kung papaano ang pagkilos ng mga mamamayan sa Tohoku at Eastern Visayas ay may kakayahan at ang mga tunay na tumutugon sa pangangailangan ng mga bikitima ng mga kalamidad. Kaya hindi nalalayo na sa panahon ng Year of the Horse ay sipain ng nagkakaisang sambayanan ang kinakaharap na pinakamalaking disaster -- ang iresponsable, corrupt at tiwaling opisyal ng pamahalaan sa likod at sa harap ng mga kalamidad.

Arigato Nippon!

Ni Rey Ian Corpuz

Noong sinalanta ang Visayas region ng bagyong “Yolanda,” lahat ng aking mga kasamahan sa trabaho ay nag-alala. Kumusta raw ang aking mga magulang at kamag-anak? Okay lang ba raw sila? Ang sagot ko naman ay “Okay lang po. Hindi po binagyo ang lugar namin.” Lahat sila ay nag-alala. Lahat ay nahabag sa pinsala na dulot ng bagyo.

Ayon sa mga eksperto ay ito na ang isa sa pinakamalakas na bagyo na tumama sa kasalukuyang panahon. Kaawa-awa ang mga biktima lalung-lalo na ang mga bata na walang kamalay-malay. Mahigit isang linggo akong nagbabasa ng mga balita sa Internet. Naiyak ako sa mga istorya ng mga batang pumanaw dahil sa bagyo. Marahil ay isa na akong tatay kaya hindi ko lubos maisip ang ganoong sitwasyon.

Malaki ang utang na loob ng mga mamamayang Pilipino, unang-una sa CNN, dahil kung hindi sa kanila ay hindi tutugon ang buong mundo. Pagkatapos ng ilang araw na pananalasa ni Yolanda ay nag-ulat kaagad ang kilalang mamamahayag na si Anderson Cooper mula sa Tacloban, Leyte. Kalunus-lunos ang kanyang naging pagsasalarawan sa kanyang nakita at naranasan. Patay na mga katawan kung saan-saan, mga basa, uhaw at gutom na mga tao, mga sugatan at nag-aagaw buhay na mga nakaligtas sa hagupit ni Yolanda -- naging punto sa kanyang pagbabalita ang kawalan mismo ng gobyerno sa lugar at kawalan ng kaayusan.

Naging laganap din umano ang pagnanakaw sa mga tirahan at tindahan. Kung iyong iisipin ay nakakahiya pero nasasabi natin iyon dahil hindi tayo ang nandoon. Ang ugali ng mga Hapon at Pilipino ay iba. Ang kultura ng “jiman” o “pride” at “gaman” o “pagtitiis” ay kakaiba sa bansang Hapon. Ang mga tao ay hindi kailangang magnakaw para maitawid ang sikmura dahil sa “pride.”

           

Sa aking pakikipag-usap sa isang kasamahan hinggil sa nakawan, wala akong ibang nasabi kundi “shikata ga nai” o wala na tayong magagawa. Ito ay dahil sa kabagalan ng aksiyon ng ating pamahalaan: ang lokal na pamahalaan ay nilumpo ng bagyo habang ang Malacañang naman sa kabilang dako ay tila parang natulala at hindi alam kung papano sisimulan ang relief operations.

Aminin na natin na maraming isla sa atin. Kalat-kalat ang mga isla kaya pahirapan ang pagbibigay ng ayuda. Gayon pa man tayo ay dapat magpasalamat sa kabaitan na pinakita ng buong mundo tulad ng Estados Unidos sa pagbibigay ng teknikal na tulong gaya ng pag-airdrop ng mga pagkain at inumin sa mga liblib na barangay at isla. Ang bansang Japan din ay nagpadala ng mga doktor, nars at mga inhinyero upang tulungan ang mga nasalanta.

Ang Embahada ng Pilipinas sa Tokyo ay dinadagsa ng mga donasyong pera, damit, gamot, tubig, mga kagamitang teknikal at iba’t iba pa mula sa lahat ng sektor ng lipunan. Mapa-bata, matanda, mga organisasyong pulitikal, mga pribadong mamamayan, paaralan at mga korporasyon tulad ng mga malls, convenience stores at marami pang iba ang tumulong. Kahit isa-isahin natin sila para ipaabot ang pasasalamat ay hindi natin sila mabibilang.

Sa aking tinuturuang paaralan, ang student council ay naglunsad ng donasyon tuwing umaga sa loob ng isang linggo. Ang mga estudyante ko naman ay nagpakita ng simpatiya at pag-aalala sa akin at sa ating bansa. Tuwang-tuwa ako na kahit walang guro na nag-udyok sa kanila ay nagmalasakit sila sa kanilang makakaya upang mag-ambag-ambagan. Sa kaunting halaga na nalikom ay tiyak na malayo ang mararating ng kanilang ibinigay na pera.

Hanggang ngayon tuloy pa rin ang tulong ng iba’t ibang bansa. Nais ko silang pasalamatan. Sana po ay hindi kayo magsawa sa pagtulong kahit na hindi lingid sa ating kaalaman ang bulok na sistema ng gobyerno sa Pilipinas. Sana ang mga kurakot na opisyal ng gobyerno na lang ang binaha para mawala na ang katiwalian sa ating gobyerno.

At dahil papasok na ang bagong taon, sana nawa’y maging New Year’s resolution ng mga nasa pamahalaan ang pagpapatupad ng mas magandang sistema. Nawa’y matigil na ang kurapsyon. At sa mga botante, pakiusap lang, iboto ninyo po ang mga karapat-dapat. Hindi po sapat ang iilang lata ng sardinas at noodles para ihalal ninyo sila. At sa mga pulitikong ginagamit ang trahedya upang sumikat, sana po itigil na ninyo iyan. Kung magbibigay ng tulong ay huwag na ninyong ilagay ang inyong pangalan o larawan.

Sa mga nagbuwis ng buhay dahil sa pagtulong sa Pilipinas, maraming salamat. Sana po ay maging aral na ito sa ating mga Pilipino. Dapat kayanin na nating tumayo sa ating sariling paa at hindi na dapat aasa pa sa ibang bansa. Dapat din na bantayan natin ang mga perang ibinigay at ibibigay ng ibang bansa. Lahat tayo ay dapat magmatiyag at magmasid. Punahin dapat lahat ng ginagawa ng mga pulitiko upang hindi tayo malusutan. Sana po ay manumbalik na sa normal ang lahat sa lalong madaling panahon. Amen.

Embahada inulan ng tulong para sa biktima ng bagyong ‘Yolanda’

Nagdagsaan ang tulong sa Embahada ng Pilipinas mula sa iba’t ibang tao, kababayan, at mga kumpanya sa Japan para sa mga nasalanta ng bagyong "Yolanda" sa Visayas region kamakailan. Isa sa nakakuha ng atensiyon ay ang anim na taong gulang na Japanese na si Shoichi Kondoh na pumunta sa Embahada kasama ang kanyang ina para ibigay ang naipon niya sa kanyang alkansiya na nagkakahalaga ng Y5,000.

Nagbigay din ang isang Japanese na kinilalang si Kenji Hirakawa ng Y200,000 sa ngalan ng kanyang ama na namatay sa Pilipinas at hindi na niya nakilala pa.

“My father lies sleeping in a mountain somewhere in Luzon,” pahayag ni Hirakawa sa kanyang liham na nakalakip sa ibinigay niyang donasyon.

Ani Hirakawa, sanggol pa lamang siya ng umalis ang kanyang ama para pumunta sa Pilipinas bilang miyembro ng Japanese Imperial Army noong World War II at hindi na nakabalik sa Japan simula noon.

“I am enclosing here Y200,000 for all the troubles my father may have caused to the Filipino people,” dagdag pa nito.

Personal din na iniabot ni AEON Co. Ltd at AEON 1% Club Board Chairman Naoki Hayashi kay Philippine Ambassador Manuel Lopez ang donasyon ng kumpanya na nagkakahalaga ng Y10 milyon para sa mga nasalanta ng bagyo. Ipinarating din nito ang kanilang pakikisimpatiya sa nangyaring trahedya.

Agad rin nagpaabot ng donasyon ang Keidanren sa pamamagitan ng mga kinatawan nito na si Nobuko Sanui at Yumi Shimmyo na nagkakahalaga ng Y1 milyon. Ipinahayag din ni Sanui ang pakikiramay ni Keidanren chairman at director general na si Yoshio Nakamura sa mga naging biktima at naapektuhan ng bagyong ito.

“[My] sincere condolences and heartfelt sympathy to all the victims, their families, and friends who have been affected by the calamity. I [earnestly believe] that [the] people of the Philippines would be able to overcome the disaster and rebuild their homeland,” pahayag ni Nakamura sa kanyang ipinadalang sulat.

Tumulong din ang New Komei Party (Komeito) ng Y1 milyong donasyon na ibinigay ng pangulo nito na si Natsuo Yamaguchi kasama si Councillor Kozo Akino, M.D. Nagpaabot din sila ng liham ng simpatya para kay Pangulong Benigno Aquino III at sa sambayanan.

Ilan pa sa mga nagbigay ay sina Koji Suwa ng CocoJapan, Masuori Takahashi ng Cooperative Assoc. Amity, Kazunori Sakamoto ng Biz Asset, Terumitsu Hoshi ng FRP JHK Corporation, Chiba Prefecture partikular ang Hata Elementary School, Shigeo Kanaya, Kumiko Umeda, Yasushi Takahashi at marami pang iba.

Ipinaabot naman ni Ambassador Lopez ang kanyang pasasalamat sa mga tumulong sa ngalan ng gobyerno ng Pilipinas. Aniya, agad na ipapadala ang mga nalikom na donasyon sa gobyerno ng Pilipinas sa lalong madaling panahon upang makatulong sa pagtugon sa mga pangangailangan ng mga biktima sa Tacloban, Samar, Leyte at Cebu.