33 Japanese festivals kabilang sa Intangible Cultural Heritage ng UNESCO

Kuha mula sa Prime Minister’s Office of Japan

Idinagdag ng United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization  (UNESCO) sa listahan ng Intangible Cultural Heritage ang 33 traditional festivals ng Japan.

Sama-sama bilang single entry ang mga ito na ginaganap sa 18 prepektura ng bansa at tampok sa mga parada gamit ang mga floats.

Isinagawa ng Intergovernmental Committee ng UNESCO na binubuo ng 24 na bansa ang desisyon na isama ang “Yama, Hoko, Yatai, float festivals in Japan” sa listahan noong Disyembre 1 sa isang pulong na ginanap sa Addis Ababa, Ethiopia.

“I could not be any happier,” sabi ni Prime Minister Shinzo Abe sa isang pahayag.

“The ‘33 Yama, Hoko, Yatai, float festivals’ throughout Japan have been inherited by the various regions over many generations. We would like to pass them on to future generations and promote them domestically and internationally with pride,” dagdag pa niya.

Nagpahayag din ng kagalakan si Foreign Minister Fumio Kishida sa magandang balita.

“I am very pleased with the decision. I express my sincere respect to all relevant people who dedicated until today for promotion and succession of ‘Yama, Hoko, Yatai, float festivals in Japan.’

“The 33 festivals of ‘Yama, Hoko, Yatai, float festivals in Japan’ have their own character as well as common points between each other. They also show many kinds of attractions of their own region in Japan.

“I hope more people are interested in various regions in Japan thanks to ‘Yama, Hoko, Yatai, float festivals in Japan’ and promote their excellent values to the world,” pahayag ni Kishida.

Kabilang sa 33 festivals ang Kakunodate-matsuri no Yama-gyoji sa Semboku, Akita Prefecture; Chichibu-matsuri no Yatai-gyoji to Kagura sa Chichibu, Saitama Prefecture; Takayama-matsuri no Yatai-gyoji sa Takayama, Gifu Prefecture; Nagahama Hikiyama-matsuri no Hikiyama-gyoji sa Nagahama, Shiga Prefecture; at Hakata Gion Yamakasa-gyoji sa Fukuoka Prefecture.

Nagsasagawa ng float festivals sa mga lokal na komunidad sa iba’t ibang lugar sa Japan taun-taon para mag-alay ng panalangin sa kanilang mga diyos para sa kapayapaan at proteksyon sa mga sakuna.

Sa kasalukuyan ay mayroon ng 21 intangible cultural heritages.

Why people around the world love the Japanese cuisine

Maituturing na kakaiba at walang kahalintulad ang Japanese cuisine. Maging Pilipino o ibang lahi mula sa iba’t ibang panig ng mundo ay aminado na paborito nila ang Japanese food dahil masarap at masustansiya ang mga ito.

Ang Japanese cuisine ang isa sa tatlong national food traditions na kinilala ng United Nations (UN) dahil sa malaking kinalaman nito sa kultura. Ang dalawa pa ay ang French at Mexican cuisine.

Isinali noong 2013 ng UNESCO, ang cultural organization ng UN,  ang Japanese cuisine o “washoku” sa  listahan ng Intangible Cultural Heritage bilang isang “traditional dietary cultures of the Japanese.”

Bukod dito, sinasabing ang Japanese cuisine ay kakaiba at bukod-tangi sa lahat ng uri ng pagkain sa Asya. Ito ay dahil na rin sa binibigyang importansiya ng mga Hapon ang pagkasariwa ng mga gagamiting sangkap at ang pag-iwas na maging overcooked ang pagkain.

Isa pa sa nakahuhumaling sa Japanese food ay laging maganda ang pagpipirisinta rito at lahat ng garnishes ay itinuturing na mayroong sinisimbolo sa kanilang kultura.

Tatlong aspeto ang mahalaga sa Japanese food: seasonality ng pagkain, kalidad ng sangkap na gagamitin at paraan ng pagpiprisinta nito sa mga kakain. Ilan sa popular na pagkaing Hapon ay ang sushi, sashimi, tempura, teriyaki at ramen (noodles) soup.

Different types of the Japanese cuisine

Mayroon iba’t ibang klase ang Japanese cuisine:

Kaiseki. Dalawa ang klase ng kaiseki na traditional multi-course Japanese dinner. Ang una ay ang kaiseki na sinusunod tuwing may ipinagdiriwang. Inihahain ito para sa bawat indibwal kada ilang minuto. Ang ikalawa naman ay tinatawag na kaiseki ryori na kinukunsidera na light meal lamang na karaniwang inihahain bago ang tea ceremony.

Shojin. Ito naman ay isang vegetarian cooking na nagsimula noong 6^th century. Ang pagkain dito ay karaniwang mula sa tofu, vegetable oil, sesame, rapeseed at walnut.

Bento. Ibig sabihin nito sa salitang Hapon ay “lunch” na pwedeng ibaon at kainin kahit saan. Kanin, isda o karne, cooked vegetables ang bumubuo sa bento. Ito ang ginagawa ng mga Hapon tuwing magbabaon sila ng pagkain at karamihan ay naglalaan ng oras upang makagawa nito.

Tasty through and through

Lalong uminam ang Japanese cuisine sa pagdaan ng panahon. Malaki ang naging impluwensiya ng China sa pagkaing Hapon noong unang panahon. Sa katunayan, bukod sa pagkain, isa sa naging impluwensiya ng mga Intsik sa mga Hapon ay ang paggamit ng chopsticks na hindi na natanggal pa sa kanilang kultura. Sa pagdaan ng panahon, unti-unting nakagawa ang mga Japanese ng sarili nilang pagkain na matatawag nilang tatak Hapon.

Simula noong Kofun period ay hindi nauso sa mga Hapon ang pagkain ng karne ng baboy, baka at manok at tanging kinakain lamang tuwing may kailangang gawing ritwal. Ito ay naganap matapos na ipag-utos ni Emperor Temmu noong 675 A.D ang pagkain sa ganitong klase ng karne. Ito ang nagbigay daan kung bakit mas popular sa Japan ang pagkain ng hilaw na isda na ibinuro sa suka o mas kilala sa tawag na sashimi.

Noong Kamakura period, binigyan ng importansiya ang pagluluto ng simpleng pagkain ngunit sapat naman sa nutrisyon. Hindi na ito ginawang ganoong ka-pormal na tulad ng dati na kailangan pang dumaan sa seremonya at ritwal.

Ang normal na pagkain sa Japan ay binubuo ng isang bowl ng kanin; okazu o ulam na maaaring raw, pinakuluan (nimono), inihaw (yakimono), steamed (mushimono), kinilaw o pinirito (agemono); soup; at tsukemono o pickles.

Tottori Sand Dunes: Pinakasikat na sand hills sa Japan

Ni Florenda Corpuz

Sino ang mag-aakala na sa isang bansa tulad ng Japan kung saan ang klima ay masasabing temperate na may apat na uri ng panahon ay may matatagpuang sand hills na kadalasan ay sa disyerto lamang makikita?

Sa silangang bahagi ng Tottori Prefecture ay matatagpuan ang Tottori Sand Dunes (Tottori Sakyu), ang pinakasikat at pinakamalaking sand hills sa bansa. Ito ay may habang 16 na kilometro (east to west) at lapad na 2.4 kilometro (north to south) sa tabi ng Sea of Japan.

Ang Tottori Sand Dunes ay nabuo sa pamamagitan ng isang paulit-ulit na cycle na nagsimula sa weathering ng mga bato mula sa mga bundok ng Chugoku na naging buhangin. Ang mga buhangin na ito ay tinangay ng hangin papunta sa dagat at muling bumalik sa pinanggalingan nito sa loob ng humigit kumulang na 100,000 taon.

Isa sa natatanging katangian ng Tottori Sand Dunes ay ang laki ng taas nito at ang mga halaman na dito lamang makikita. Ito ay bahagi ng San’in Kaigan Geopark na itinalagang Global Geopark ng Japan, isang pandaigdigang programa ng UNESCO na may layong gawing world parks ang mga mahahalagang geological heritage sites.

Sa pagbisita sa Tottori Sand Dunes, asahan ang nakakamanghang tanawin tulad ng 40-meter-deep basins, 50-meter-tall hills, wind ripples at pagbaba ng mga buhangin sa ibabaw ng hills na tila isang avalanche. Sa tuktok nito ay masisilayan din ang nakakamanghang tanawin ng karagatan at buhangin.

Bukod dito, dagdag na atraksyon din ang camel at horse drawn cart rides na bumabaybay sa dunes. Maaari rin mag-paragliding o sandboarding dito. Kung gusto naman tanawin lang ang ganda nito ay maaari itong gawin sa observation deck ng Sakyu Center.

Sa kalapit naman na Sand Museum ay makikita ang mga sand sculptures ng mga artists mula sa iba’t ibang bansa. Ngayong taon ay Germany ang tema ng exhibition na tatagal hanggang Enero 3, 2016.

Mula Tottori Station ay mararating ang Tottori Sand Dunes sa pamamagitan ng pagsakay ng bus. May entrance fee rito na ¥600.

Ngayong panahon ng tag-init, mainam na magtungo rito para sa naiibang desert experience!

Washi: Simbolo ng kakayahan ng mga Hapon

Ni Florenda Corpuz

Kuha mula sa website ng UNESCO (© Agency for Cultural Affairs, 2013)

Nangunguna ang Japan sa listahan ng mga high-tech na bansa sa buong mundo. Ngunit sa kabila ng makabagong teknolohiya at progresibong pamumuhay ng mga tao rito, patuloy nilang pinapahalaganan at pinagyayaman ang kanilang kultura tulad na lamang ng paggawa ng traditional Japanese handmade paper o “washi” na noong Nobyembre 2014 ay napasama sa listahan ng UNESCO Intangible Cultural Heritage.

Kasaysayan ng washi

Ang washi ay nag-ugat sa mga salitang Hapon na “wa” na ang ibig sabihin ay “Japanese” at “shi” na ang kahulugan naman ay “paper.” Sa China, unang ginawa ang papel noong unang siglo at ang sining nito ay dinala sa Japan ng mga Buddhist monks noong 610 AD na gumagawa nito para sa pagsusulat ng mga sutra. Nakarating sa Europa ang kaalaman sa paggawa ng papel noong ika-13 siglo.

Noong huling bahagi ng 1800’s, umabot sa humigit-kumulang 100,000 pamilyang Hapon ang gumagawa ng papel gamit ang kanilang mga kamay. Bumaba ito sa 479 noong 1983 matapos ipakilala ng Europa ang mechanized papermaking technology. Sa ngayon ay tatlong komunidad na lamang sa Japan ang gumagawa nito: Misumi-cho sa Hamada City, Shimane Prefecture: Mino City sa Gifu Prefecture; at Ogawa Town/Higashi-chichibu Village sa Saitama Prefecture.

Raw materials at paraan ng paggawa

Ang washi ay gawa mula sa mga hibla ng kozo tree o paper mulberry at ginagamit sa paggawa ng mga sulat, libro, paper screens, room dividers at sliding doors. Binababad ito sa malinaw na tubig-ilog, pinapakapal at sinasala sa pamamagitan ng bamboo screen. Pinapatuyo ito sa kahoy o metal boards.

Tungkulin ng mga tao sa komunidad na gumagawa nito ang panatilihing buhay ang craftsmanship na ito – mula sa paglilinang ng halaman ng mulberry, mga paraan o techniques at ang paglikha ng mga bagong produkto upang i-promote ito sa loob at labas ng bansa.

Pagpapayaman sa washi

Ipinapamana ang kaalaman sa washi papermaking sa pamamagitan ng tatlong paraan: Una sa pagitan ng pamilya, pangalawa sa pamamagitan ng mga asosasyon at pangatlo ay ang pangangalaga ng mga lokal na pamahalaan ng lugar.

Itinuturo ng washi master ang technique na minana pa nila mula sa kanilang mga magulang sa mga miyembro ng pamilya o ‘di kaya ay mga trabahador. Ang pamamaraan at tradisyong ito ay nagsisilbing cultural identity ng bawat komunidad.

UNESCO Intangible Cultural Heritage of Humanity

Napagdesisyunan sa 9th Session of the Intergovernmental Committee for the Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage na ginanap sa Paris, France na isama ang washi sa listahan ng UNESCO Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity na kinabibilangan ng “Hosokawashi” mula sa Saitama Prefecture, “Honminoshi” mula sa Gifu Prefecture at “Sekishubanshi” mula sa Shimane Prefecture. Ito ay dahil patuloy ang mga taong gumagawa nito sa paggamit ng mga tradisyonal na pamamaraan.

“The Washi is the symbol of ‘Japanese skill’ of which we have to be proud of. The elegant Japanese washi catches the world’s attention not only in the field of arts but also various areas, since it is used for restoration of cultural properties and for ecological products, by making use of its durability and tenacity,” pahayag ni Foreign Minister Fumio Kishida.

“We are committed to succeed this Washi to the next generation, and promote its excellent value to the world,” dagdag pa nito.

Ang washi ay ang pang-22 Intangible Cultural Heritage Registrations ng Japan.

Kinkaku-ji: Simbolo ng Kyoto

Ni Florenda Corpuz

Kuha ni Din Eugenio

Tanyag ang Kyoto sa buong mundo bilang dating kapital ng Japan at dahil sa mga naggagandahan at makasaysayang templo at shrines na makikita rito kabilang na ang Kinkaku-ji, ang itinuturing na simbolo ng lugar.

Matatagpuan sa rehiyon ng Kansai, ang Kyoto ay naging kapital ng Japan noong ikawalong siglo at naging sentro ng pulitika, ekonomiya at kulturang Hapon sa loob ng 1,100 taon. Sa mahabang panahon na ito, maraming templo at shrines ang itinayo sa lugar, isa na rito ang Kinkaku-ji o Temple of Golden Pavilion.

Ang Kinkaku-ji ay isang Buddhist hall na nagtataglay ng mga relics ni Buddha. Ito ay orihinal na bahagi ng templo, ang Rokuon-ji, na itinayo noong ika-14 na siglo bilang pwesto ng Kitayama-dai villa na pag-aari ni Saionji Kintsune. Nagustuhan ito ni Ashikaga Yoshimitsu, ang pangatlong shogun noong Muromachi period, at binili mula sa pamilyang Saionji noong 1397. Nagtayo siya rito ng sariling villa na kanyang tinawag na Kitayama-den.

Nang pumanaw si Yoshimitsu, inihabilin niya sa kanyang testamento na gawin itong templo ng Zen sect ng Budismo na popular sa pagsasagawa ng zazen o religious meditation.

May tatlong palapag ang Kinkaku-ji. Bawat palapag ay may kanya-kanyang architectural style. Ang unang palapag ay itinayo ng shinden style ng imperial aristocracy; ang ikalawang palapag ay may buke style ng warrior aristocracy; at ang ikatlong palapag naman ay sa Chinese zenshu-butsuden style. Nababalutan ng gold leaf ang ikalawa at ikatlong palapag habang sa pinakatuktok ay may nakalagay na phoenix.

Sinasabing ang hardin at gusali sa palibot ng Kinkaku-ji ay kinatawan ng Pure Land of Buddha sa mundong ito. Idinisenyo ang hardin upang magbigay ng iba’t ibang view habang naglalakad sa paligid ng malaking lawa na tinawag na Kyoko-chi. Dito’y may mga nakalagay na malalaki at maliliit na bato na may iba’t ibang hugis na donasyon ng mga mga provincial lords ng mga panahon na iyon.

Makikita rin dito ang Sekka-tei Tea House, isang hiwalay na teahouse na itinayo noong Edo period kung saan masisilayan ang kinang at ganda ng Kinkaku-ji.

Maraming beses nang natupok ng apoy ang Kinkaku-ji noong panahon ng digmaan. Nadale rin ito ng arson. Ngunit ito ay isinaayos noong 1955 at 1987. Kinilala ito ng UNESCO bilang World Cultural Heritage noong 1994.

Libutin ang Buong Mundo sa Tobu World Square

Ni Florenda Corpuz

Kuha ni Din Eugenio

 Kung pangarap mo na mapasyalan ang mga magagandang lugar sa buong mundo, may isang lugar sa Japan na tiyak na tutupad dito – ang Tobu World Square.

Matatagpuan sa lungsod ng Nikko sa probinsiya ng Tochigi, ang Tobu World Square na isang theme park kung saan masisilayan ang mga pinakamagaganda at pinakamakasaysayang artifacts at architectural monuments ng iba’t ibang bansa sa mundo. Mahigit limang taon ang ginugol ng mga bihasang artisan bago makumpleto ang Y14-billion theme park at buksan sa publiko noong Abril 24, 1993.

Ang Tobu World Square ay binubuo ng anim na zones: Ang Japan, Modern Japan, Asia, America, Egypt at Europe. Sa mga zones na ito makikita ang miniature reproduction ng 102 historic relics at architectures mula sa 21 bansa sa sukat na 1/25 mula sa orihinal na laki ng mga ito. Sa mga historic relics at architectures na ito, 45 ang kabilang sa listahan ng UNESCO World Heritage Sites.

Tiyak na maaaliw ang sinuman sa mahigit sa 140,000 resident figurines na may taas na 7 sentimetro na naka-display sa mga atraksyon. Wala sa mga ito ang makikitang magkakamukha at magkakatulad. Masisilayan din ang mga naggagandahang puno at hardin na gawa sa mahigit sa 20,000 bonsai trees na akmang-akma sa mga istruktura.

Mga Atraksyon:

Japan Zone – Masisilayan sa zone na ito ang “good old days” ng Japan. Narito ang Rokuon-ji Golden Pavilion, Horyu-ji Temple, Kiyomizu-dera Temple at marami pang makasaysayang lugar sa bansa. Matatagpuan din dito ang mga miniature trees kung saan 97% sa mga ito ay tunay na lalong nagbibigay ng makatotohanang tanawin sa mga exhibit.

Modern Japan Zone – Sa parteng ito, makikita ang makabago at progresibong Japan. Narito ang Tokyo Tower, Yoyogi National Stadium, Tokyo Station, Diet Building at New Tokyo International Airport Terminal 2.

Asia Zone – Sa bahaging ito, matututuhan ang mayamang kasaysayan ng Asya. Narito ang The Great Wall of China at Forbidden City, Taj Mahal ng India at Angkor Wat ng Cambodia.

America Zone – Kung tanyag na mga tourist spots naman sa Amerika ang iyong hanap, ito ang zone na dapat mong puntahan. Narito ang Statue of Liberty at The White House. Matatagpuan din dito ang matatayog na gusali tulad ng Empire State Building at Chrysler Building.

Egypt Zone – Makikita rito ang mga misteryosong pyramids ng Menkaure, Khafre at Khufu. Narito rin ang Sphinx na nagpapakita ng kapangyarihan ng mga Egyptian rulers. May camel display din dito para sa tunay na ancient Egypt experience.

Europe Zone – Dito makikita ang mga magagandang tanawin at istruktura sa Europa tulad ng Eiffel Tower ng France, Sagrada Familia Church ng Spain, St. Peter's Basilica ng Vatican, Parthenon ng Greece at Colosseum ng Italy.

Bukod sa mga kaakit-akit na tanawin ay may mga restaurants at souvenir shops din sa loob ng theme park.

May bayad na Y2,500 ang entrance fee rito. Bukas ito mula 9:00 ng umaga hanggang 5:00 ng hapon. Maaaring umarkila ng binoculars sa halagang Y100 at audio guides sa halagang Y500 a pair; Y300 para sa single. May nabibili rin na playcards na may halagang Y1,000-10-point card at Y1,500-15-point card na pwedeng gamitin upang mapasayaw at mapakanta ang mga figurines. 

Mt.Fuji mapapasama na sa listahan ng World Heritage Site

Ni Ramil Lagasca  

Kuha ni Tomoaki Tagaki

Ang Mt.Fuji na itinuturing na simbolo ng Japan at ang pinakamataas na bundok ng bansa ay nakatakda ng makasama sa listahan ng World Heritage Sites nitong buwan ng Hunyo. Ito ay ayon sa balitang inilabas ng Japan`s Cultural Affairs Agency kamakailan.

Sa matagal na panahong paghihintay, ang bundok na may taas na 3,776 metro na sumikat din dahil sa pabago-bago nitong kulay at anyo tuwing magpapalit ang panahon, ay mabibigyan na rin ng United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) ng pagkilala bilang isa sa mga dakilang labi ng kasaysayan ng  mundo.

Ang pagkilala sa bundok bilang World Heritage Site ay resulta ng mahigit na 20 taong tuloy- tuloy na pangangampanya ng mga residente ng Shizuoka at Yamanashi upang maihanay ang bundok sa Pyramids Of Egypt o Great Wall Of China na kinikilala sa buong mundo. 

Sa kabila ng lahat bakit nga ba ngayon lamang nakapag-desisyon ang UNESCO na isali ang Mt.Fuji mula pa ng Convention noong 1992? Bakit nga ba mas nauna pang kinilala ang Shiretoko National Parks ng Hokkaido at ang Ancient Forest ng Hiroshima?

Tila ang naging rason kung bakit nahuli ang kandidatura ng bundok ay dahil sa kakulangan sa pagpapanatili ng kalinisan nito. Ang mga naiiwang basyo ng bote at lata ng alak ay ang karaniwang inirereklamo ng ilang bumibisita rito lalo na ang daanan papunta sa tuktok ng bundok.

Naitala na  mahigit na 319,000 tao ang umaakyat dito tuwing Hulyo hanggang Agosto noong nakaraang taon at ngayo`y tila bumababa  ang popularidad nito. Ito ay dahil dumadami ang mga naiiwang dumi ng mga bumibisita mismo rito. Kaya`t  ngayon ay masugid ang mga namamahala rito na mas pagandahin pa at dagdagan ng mas maraming palikuran.

Lumabas sa resulta ng isang pag-aaral na ginanap noong ika-4 ng Hunyo na  pinangunahan ni Kyoto University Professor Koichi Kuriyama, isang environmental economist, dapat ay magbayad ng 7,000 yen ang isang tao na nagnanais umakyat ng Mt. Fuji, at sa ganoong paraan ay magkakaroon ng budget para sa pagpapanatili ng kalinisan at kagandahan ng bundok.

Maraming mountain climbers ang umalma sa inilabas na resulta dahil sa biglang pagtaas ng entrance fee para sa gustong umakyat dito. Mas mababawasan ang nagnanais umakyat ng bundok dahil sa hindi kapani-paniwalang pagtaas sa halaga ng babayaran.

Ngunit matuloy man o hindi ang proposiyon sa pagtaas ng singil sa entrance fee ay desidido pa rin ang mga namamahala na ituloy ang pagpapaganda sa bundok kahit makasali  pa man o hindi sa listahan ng World Heritage Site.

Tuklasin ang kagandahan ng Nikko

“Don`t say wonderful until you`ve seen Nikko.”

                 

Ito ang pinakapopular na kasabihan sa Japan bilang kanilang pagmamalaki sa ganda ng Nikko na napapaligiran ng mga bundok at kaluntian, makasaysayang templo at dambana, at kung saan maaaring makapagtika, malayo sa ingay na dala ng siyudad. Matatagpuan ang Nikko sa Tochigi Prefecture na halos dalawang oras ang layo mula sa Tokyo at dinarayo ng mga bisita tuwing panahon ng tagsibol at taglagas.

Sinasabing nadiskubre ang Nikko 1,200 taon na ang nakalipas sa Daiya River. Noong 16th century, hinabilin ni Shogun Tokugawa Ieyasu bago siya mamatay sa kanyang tagapagmana na magtayo ng maliit na templo sa Nikko upang doon ilagak ang kanyang mga labi at maging tagapagbantay sa kapayapaan at kaayusan sa Japan. Natupad naman iyon ngunit nireporma ni Iemitsu, ang ikatlong tagapagmana ni Ieyasu, ang maliit na templo sa naggagandang arkitektura na nakatayo ngayon.

Bukod sa pagiging popular bilang mauseleo ni Shogun Tokugawa, nakalista rin ito bilang isa sa UNESCO’s World Heritage dahil ipinapakita nito ang sinaunang kultura ng Japan. Naiiba ang mga templo at dambana sa Nikko dahil sa kakaiba at espesyal na wood carvings at mga palamuti. Isa na sa mga popular na wood carvings ay tatlong unggoy na nagsisilbing bantay ng banal na kabayo. Ipinakakahulugan ng tatlong unggoy ang “see no evil,” “hear no evil,” at “speak no evil.” Itinatampok din nito ang Yomeimon Gate na tinatawag na “Twilight Gate” dahil kapag nandito ay makikita mo ang lahat ng magagandang tanawin hanggang sa sumapit ang takipsilim.

Isa rin sa popular na lugar sa central Nikko ay ang Chuzenjiko, isang lawa na napapaligiran ng mga puno, bulaklak at halaman. Ito ay matatagpuan sa paanan ng sagradong bulkan, Mount Nantai, at upang mapuntahan ay kailangan sa Irohazaka Winding Road dumaan. Naging kilala ang daan na ito dahil sa “48 hairpin turns” at halos nasa 400 meters in altitude. Dati ay hindi ito pinapadaanan sa mga kababaihan at mga kabayo upang hindi umano makasira sa kagandahan ng lugar subalit binago ang patakaran na ito. Maaaring makapasok sa Umagaeshi --  na ang ibig sabihin ay pagbabalik ng kabayo – ang mga sasamba sa Mount Nantai.

Hindi rin dapat palagpasin ang pagkain ng “yuba,” isang pagkain na gawa sa soy milk na pinapakuluan upang makolekta ang “yellowish sheets” at ginagawang tofu skin na tinatawag na “Nama-yuba” habang ang pinatuyong bersyon nito ay tinatawag naman na “Hoshi-yuba.” Popular ito noon sa mga mongha dahil mayaman ito sa protina. Ngayon, inihahain na ito bilang “sashimi”, ginagamit na “nori” o spring roll skin para balutin ang ilang sangkap at pagkatapos ay piprituhin. Hindi matatagpuan ang yuba kahit saan sa Japan kaya’t mainam na tikman ito habang bumibisita sa Nikko.

Ilan pa sa makikita sa Nikko ay ang Kegon Waterfall, Nikko Natural Science Museum, Futarasan Shrine, Italian Embassy Villa, Akechidaira Plateau  at Ryuzu Waterfall. Kaya samantalahin ang panahon ng tagsibol upang makapamasyal sa itinuturing na cultural heritage site ng Japan.