Ramen with Pinoy twist: Combining Filipino favorites’ dinuguan and bagnet

“Feeling gloomy this rainy season? Wake up your senses with some of the country’s beloved dishes – mixed up with a Japanese twist!”

Iyan ang nakakaengganyong caption sa Facebook page ng Bitesized.ph, sa exciting mash-up recipe na tinawag nitong Dinuguan Ramen with Bagnet.

Ang Bitesize ay isang Pinoy grub culture website – ‘your go-to resource for binge-worthy recipes and food marvels’ -- na nagbabahagi ng mga kakaibang kumbinasyon ng samu’t saring Pinoy and international recipes na bagay sa mga Pinoy na mahilig magluto.

At dahil maagang pumasok ang tag-ulan sa Pilipinas buwan pa lang ng Hunyo at maging dito sa Japan ay kalat-kalat din ang pag-ulan at pagkidlat ay swak na swak subukang lutuin ang hindi pangkaraniwang ‘ramen with Pinoy twist’ recipe. Bagay ito sa mga naghahanap ng pambihirang klase ng ramen sa kumbinasyon ng kulturang Japanese at Filipino.

Warmly soothing: Spiced-up traditional ramen

Ang servings nito ay dalawa hanggang apat at isang oras at 15 minuto ng preparation-cooking time. Para sa mga sangkap, ihanda ang mga sumusunod: 

Para sa pork stock: kalahating kilo ng baboy na hiniwa ng maliliit, asin, anim na tasa ng tubig, dalawang piraso ng bay leaves,  isang kutsara ng pamintang buo, isang maliit na pulang sibuyas na hinati sa apat at isang pirasong pork broth cube. 

Para sa dinuguan soup: dalawang kutsara ng mantika, isang piraso ng puting sibuyas, apat na piraso ng bawang, ginadgad na luya, tatlong tasa ng pork stock, isang tasa ng dugo ng baboy, isang bungkos ng tanglad, dalawang piraso ng siling haba, kalahating tasa ng suka, isang kutsarita ng asukal, asin at paminta.

Para sa pag-assembly: dalawang tasa ng sariwang ramen noodles, hiniwang bagnet, tinadtad na spring onions, itlog ng pugo.

Some of the most-craved Pinoy dishes of OFWs and balikbayans

Narito naman ang paraan ng pagluluto:

Para sa pork stock ay lagyan ng asin ang karne saka ito pakuluan sa tubig para palambutin. Isama rito ang bay leaves, pamintang buo, sibuyas at pork broth cube. Hayaan lang ito kumulo hanggang maluto ang karne at ‘pag luto na ay hayaan muna itong nakasalang nang 20 pang minuto. Saka ito tanggalin sa kalan (cool for awhile) at pwede nang salain at ihiwalay ang karne.

Para sa dinuguan soup naman ay igisa ang sibuyas, bawang at luya hanggang sa lumabas ang mabangong amoy nito. Idagdag ang pork stock at karne at ihalo na ang dugo at hintaying kumulo habang hinahalo. Isunod naman ang tanglad, siling haba at suka at hayaang kumulo hanggang tuluyan nang manuot ito sa sabaw. Tanggalin ang tanglad at siling haba, pagkatapos ay timplahan na ito ng paminta, asin at asukal.

Sa pag-assemble, lutuin ang ramen sa loob ng isang minute at saka salain ito habang hinuhugasan sa malamig na tubig. Kumuha ng malaking mangkok at ilagay na ang dinuguan soup at noodles, saka ihalayhay ang lutong bagnet, itlog ng pugo, siling haba at lasona.

Savor the flavor

Pwedeng-pwede mo nang lasapin ang sarap ng traditional ramen ng mga Japanese at paboritong dinuguan at bagnet na ulam ng mga Pinoy.

Bagaman nasa Japan ang maraming Pinoy, maaari pa rin naman lutuin ang dinuguan at bagnet kahit nasaan basta’t susundin lang ang tradisyonal na paraan ng pagluluto nito. Kung may kaibigang magagawi sa Ilocos Norte, maigi na rin ang  magpabili na para sa authentic crispy-savory Ilocos bagnet. Sa Batac at Paoay, Ilocos Norte, nariyan ang Malabed Toledo Snack Hauz na mula 1960 pa ay gumagawa na ng bagnet at Herencia’s Restaurant at Marsha’s Delicacies sa Bantay at Vigan, Ilocos Sur.

OFW IDs ilalabas na ng DOLE sa Agosto

Sample ng magiging OFW ID

Inilunsad na ng Department of Labor and Employment (DOLE) kamakailan ang Overseas Filipino Workers (OFWs) ID na nakatakdang iisyu ng tanggapan ngayong darating na buwan ng Agosto. Magpapalabas ang DOLE ng patakaran kung paano makukuha ng mga OFWs mula sa iba’t ibang panig ng mundo ang kanilang ID bago ito ilabas.

Ang OFW ID o Integrated DOLE ID (iDOLE ID) ang papalit sa Overseas Employment Certificate (OEC) na isang requirement sa mga OFWs bago makalabas ng bansa patungo sa bansang pagtatrabahuhan.

Sasailalim muna ito sa tatlong buwang trial at pagkaraan ay ito na ang magiging automated OEC ng OFW. Bukod dito, maaari rin itong magsilbing airport at immigration ID pass at Social Security System (SSS), Pag-ibig Fund, at PhilHealth membership IDs.

Lalagyan ang ID ng QR code bilang security feature sa mga impormasyong ibibigay ng mga OFWs.

Sinabi ni DOLE Secretary Silvestre Bello III na libre ang OFW ID na sinasabing “pinakamagandang regalo” ng administrasyong Duterte sa mga tinatawag na bagong bayani ng bansa.

“Huwag kayong maniwala (na may bayad ang ID). Maliwanag na ang ibibigay na ID sa OFWs ay walang bayad. Libre po iyan at walang gagastusin ang ating OFW. Kung may nagsasabi man, nambobola iyan o kaya gustong kumotong,” pahayag ni Bello sa isang panayam.

Ani Bello, ipapasagot ng tanggapan ang bayad sa OFW IDs sa mga employers at recruiting agencies.

“Depende na iyan sa pag-uusap ng technical people, maaaring employer, maaaring recruitment agency. Basta importante na walang babayaran ang OFWs,” dagdag pa ng kalihim.

Iginiit din in Bello na bawal ikaltas ang bayad sa naturang ID sa mga OFW dahil maaaring pagmultahin ang employer o recruitment agency kapag nangyari iyon.

“Bawal iyan. May penalty iyan or baka makansela license nila ‘pag ginawa nila iyan dahil maliwanag libre ang OFW ID.”

Portal site

Nagulat ang ilang OFWs na agad na sumubok sa pagkuha ng kanilang OFW ID sa pamamagitan ng pagpunta sa portal site na inilabas ng DOLE, https://ofw.idole.ph//, dahil sa hinihingan sila ng Php501 na bayad para sa ID at karagdagang Php200 para sa delivery ng ID.

Hindi naitago ang pagkadismaya ng mga ito lalo na’t sinabi ng DOLE na walang babayaran sa pagkuha nito.

“At the onset, we already had doubts that this ID is totally free. After I encoded my personal and employment details, I was asked to pay 501 pesos and another 200 pesos to have it delivered at my hometown,” pahayag ng OFW na si Nhel Morona sa pahayagan Khaleej Times sa Middle East.

Duda rin ang OFW na si Jun Cargullo, na nagtatrabaho sa Dubai, na sasagutin ng kanilang mga amo ang bayad sa naturang ID.

“The (Philippine) government earlier announced that employers or recruitment agencies will shoulder the cost of the ID. But this ID is only relevant to domestic transactions and has nothing to do with our employment abroad. This is not like the Emirates ID or UAE health card.

“At the end of the day, it is us, OFWs, who will have to pay for the card. The OFW ID is actually more expensive than the OEC. We used to pay only 100 pesos to acquire an OEC every time we travel and we go back home at least once every year. So it will take at least five travels or five years before we can recoup the same expense of getting an OEC five times,” paliwanag ni Cargullo.

As of press time, wala pa rin access sa portal site ng DOLE at mayroon lamang nakapaskil na mensahe: “This website is for testing purposes only. To our beloved OFWs, please wait for the official launching, rest assured that the OFW card is 100 per cent free of charge to the OFW.”

Pagdudulot ng kalituhan

Nanawagan ang Migrante International, alyansa ng mga OFW, na dapat liwanagin ng gobyerno kung libre o hindi ang OFW ID at maglabas ng patakaran na malinaw sa lahat upang hindi magdulot ng kalituhan.

Kinuwestiyon din ng Migrante kung ito ba talaga ang pinakamagandang regalo sa mga OFWs gayong sa bandang huli ay mukhang ito pa rin ang magbabayad sa kanilang ID.

“How could it be the ‘best gift’ when even the DOLE is clueless on its relevance? There is as yet no implementing guidelines on how it is supposed to function,” pahayag ni Migrante International spokesperson Arman Hernando.

“Employers are expected to pay for the iDOLE but since when has this stopped them from passing on the burden to recruitment agencies and, consequently, to OFWs?

“Unfortunately, it has been exposed as yet another money-making scheme as quickly as it was hastily launched by the government.

“Thanks, but no thanks, President Duterte. Hindi po ito regalo kundi dagdag-perwisyo para sa mga OFW,” ani Hernando.

Anim na magagandang investments para sa OFWS

Ni MJ Gonzales

Ang kumita ng pera ay hindi biro lalo na kung ang trabaho mo ay sa  labas ng Pilipinas.  Pero maraming Pinoy pa rin ang nakikipagsapalaran para sa magandang oportunidad.  Kaya naman para sulit ang hirap, hindi lamang dapat puro  sahod ang naitatabi.  Dapat ay yaman na mapapakinabangan nang pangmatagalan at para sa kinabukasan ng pamilya.  Anu-ano nga ba ang nababagay na investments sa Pilipinas para sa mga Overseas Filipino Workers (OFWs)?

Real estate

Kung mayroong matagal na klaseng investment na nababagay sa mga OFWs ay isa na rito ang real estate.  Kumpara sa iba, sa real estate ay may pisikal na ari-arian na titulado at mapapakinabangan.   Ayon pa nga sa Philippine Statistics Authority (PSA), noong nakaraang taon ay ang aspetong ito ang naging isa sa susi sa malagong ekonomiya ng Pilipinas.  

Ilang suhestiyon para kumita sa real estate investments ay bumili ng property para gawing paupahan o i-develop para ibenta sa mas malaking halaga. Kung babalikan ang ulat ng PSA na 6.6% ang inilago ng  real estate business  at salik dito ang mga banyaga sa  Pilipinas.  Ang mga ito ay nangangailangan ng pansamantalang matitirhan habang nagbabakasyon, nagtatrabaho o nagnenegosyo.

Mutual fund, bonds, at trust funds

Depende sa lakas ng loob, bagay din sa mga OFWs ang paglalagak ng pera sa isang “investment vehicle.” Ang mga halimbawa nito ay stock market, mutual fund, bonds, at Unit Investment Trust Funds (UITF). Ang hangarin dito ay mapalago ang ipinupuhunan na pera ng investors ng katuwang na financial company o gobyerno. 

Ang pera sa mutual funds ay pamamahalaan ng fund managers na siyang bahala kung paano at saan magandang mag-invest.  Bagaman kahit hindi na masyadong kailangang i-monitor ito, ma-access online ang mutual fund account, na madalas ay insurance company. Ilan sa nag-aalok nito ay ang Philam Strategic Growth Fund, Sun Life Prosperity Philippine Equity Fund, at First Metro Save and Learn Equity Fund.

Samantala, wala  namang   halos  ipinagkaiba sa  proseso  ng  mutual  funds  sa  UITF na may fund manager  din na  bahala  sa “per unit” na investment. Ito namang uri ng investment vehicle ay mga bangko ang naghahatid gaya na lamang ng BPI, BDO, Union Bank, EastWest Bank, PNB, Chinabank, Metrobank, at Security Bank.

Ang bonds ay may pagkakahawig  sa bank time deposit account pero mas malaki ang interes, may moderate risk, at ang makakasama rito ay mga korporasyon na. Kung baga, ang korporasyon ang hihiram sa investor na nakapaloob sa bond.  Para naman makakuha nito ay kailangan din dumaan sa mga ilang bangko na nag-aalok nito.  Samantala, sa Retail Treasury Bonds ay gobyerno ng Pilipinas ang nag-aalok at ito ay isang medium to long term na investment.

Stock market at business

Mas risky ang stock market at pagtatayo ng sariling business pero maaaring malaki rin ng balik ng pera. Ang kita sa pagbili ng share sa isang publicly traded company ay dedepende sa lagay nito sa merkado.  Mamo-monitor na rin ang stock market account online o sa tulong ng personal broker.

Samantala, ang pagtatayo ng negosyo ay bagay  din naman sa mga OFWs pero kumporme kung ano, sino ang katuwang, at  paano ito palalaguin.   

Luluha ang mga buwaya sa likod ng ‘balikbayan boxes’

Ni Cesar Santoyo

Walang epekto ang pagkausap ni Pangulong Benigno Simeon Aquino III sa Bureau of Customs (BOC) Commissioner Alberto Lina para itigil ang pagbubukas ng mga “balikbayan boxes.” Wala namang ngipin ang panukalang Balikbayan Law sa Senado na ang layunin ay itaas lamang ang tax exemption ng imported goods at walang patungkol kung paano pangangalagaan ang mga pinaghirapang laman ng mga ipinapadalang balikbayan boxes ng mga OFW para sa mga mahal sa buhay sa Pilipinas.

Makalipas ang buwan ng mga masalitang pag-astang aksyon ng Pangulo at mga Senador sa reklamo ng mga OFW at mga kamag-anak ay wala namang humpay sa social media ang mga personal na dokumentadong reklamo mula sa mga nagpadala at tumanggap ng balikbayan boxes. Makikita sa mga litratong ebidensya at ang mga kahon, ang isang halimbawa ay galing sa Fukuoka, na makikita sa electronic na larawan na parang hinalukay ng uwak na basurahan na ang itsura ng dumating ang mga kahon sa bahay ng pamilya.

Maging ang pakete ng EMS ay hindi nakakaligtas sa mga pagbubukas sa Post Office na madalas makikita ang reklamo ng mga nagpadala mula abroad at maging mga kamag-anak sa Pilipinas. Kung hindi nagkukulang ang laman ng ipinadala ang kasama sa reklamo naman ng kamag-anak na tumanggap ay ang sobrang taas ng tax na ipinataw na mas mahal pa sa halaga ng pagkabili ng produkto rito sa Japan.

Lalo pang lumalala ang usapin ng balikbayan boxes na hindi na lamang sa pagbubukas ng BOC kundi maging sa may mga bitbit kasabay sa biyahe. Sa isang balitang pang-telebisyon ay isiniwalat ang reklamo mula sa nagngangalan Mayden Castillo, isang Fil-Am na umuwi sa Pilipinas makalipas ang 10 taon. October 4, 2015 ng siya ay dumating sa NAIA at pagkakuha ng kanyang tatlong balikbayan boxes ay bukas at butas ang mga ito at nawawala ang mga mahahalagang laman.

Kaugnay ng mga maanomalyang nangyayari sa NAIA ay ang istorya ng isang kababayan na papuntang Japan, si Jennifer Delos Reyes, na hinarang ng airport personnel dahil ang bag daw niya ay may laman na bala ng baril na matinding itinanggi ni Jennifer. Iniuugnay ang balitang ito sa bantog na “laglag bala” modus operandi na kung saan ay maraming biktima ang lumantad sa media at inaakusahan ang ilang mga empleyado ng airport sa kasong pangingikil.

Kung papansinin, may pagtaas ng insidente ng pagrereklamo mula sa mga OFW at pamilya sa Pilipinas kaugnay ng mga pinapadalang balikbayan boxes at maging ang mga pakete ng EMS sa Post Office sa kasalukuyan.

Sa mga pasahero ng eroplano ay patuloy ang pagtaas ng reklamo ukol sa mga nawawalang bagahe sa NAIA maging ang pagdami ng lumalabas na balitang paninikil sa mga pasahero ng airport. Walang humpay na mga nakakalungkot at hindi kaaya-ayang mga balita kagaya ng mga paratang ng mga nagrereklamong nasangkot sa maanomalyang laglag bala. Dahil sa isyung ito, karamihan tuloy ng nasa abroad ay nag-aalala na baka sila naman ang matiyempuhan at maging isa sa susunod na magrereklamo dahil sa nawalang bagahe kagaya ng mga napabalita. O kaya, baka makitaan din na may bitbit na bala kahit sa Japan ay walang baril ang mga tao.

Sobra na at kasuklam-suklam ang pabigat sa isip at damdamin ng mga OFW dala ng mga maiinit na isyu sumasabog sa customs at airport. Ang munting mapagsasaluhan ng pagmamahal na kalakip ng bawat balikbayan boxes ay para bang may nakakatakot na pagdaraanan. Parang may peligrong pipitik o sasakmal sa pinaghirapang biniling bagay na ipapadala para sa pamilya na laman ng balikbayan o pakete ng EMS.

Dahil sa isyu ng mga balikbayan boxes at laglag bala gang ay halos wala ng masasabing ligtas na himpilan ang mga Filipino sa ibayong dagat. Komentaryo nga ng isang kababayan sa isang social network na “binabalot na ng takot, pagkainis at kawalang pasensya ang karamihan sa mga kababayan sa abroad na para bang dadaan palagi sa balwarte ng mga buwaya ang mga padalang gamit at sa pagsakay sa eroplano.”

Pero teka muna kabayan, mas mainam pa nga yata na maglakad sa kuta ng mga buwaya. Dahil ang mga hayop na ito ay tahimik at  hindi mapanganib na huwag mo lang bubulabugin para hindi sila mapilitan lumaban at magtanggol. Malaki ang naitutulong ng mga buwaya dahil sa ang mga balat nito ay nagbibigay ng trabaho sa marami sa paggawa ng mga sapatos, bags at iba pang yaring produkto.

Kung ang mga OFW man ay naghihinagpis, ito ay dahil sa mga inaakusahang “kawatan” sa tanggapan ng BOC, sa mga Post Office at mga personnel ng airport na sangkot sa reklamong pangingikil. Mas may halaga pa ang buhay ng mga buwaya kaysa sa mga akusadong kawatan dahil ang mga buwaya ay mas may silbi sa lipunan kahit pinagmamalupitan ng mga tao.

Tutulo talaga ang luha ng mga buwaya kung sakaling maunawaan nilang inihahanay sila sa mga “akusadong kawatan” sa customs at sa airport. Hindi papayag ang mga buwaya na kahit sila ay mga hayop ay hindi sila dapat ihalintulad sa mga taong walang silbi sa lipunan.

Pa-simple lang tayo tuwing uuwi ng Pilipinas

 Ni Elvie Okabe, DBA/MAE

“Ang Pinoy ‘pag umuwi ng ‘Pinas galing sa ibang bansa ay buong pamilya, kaibigan o barangay ay sasalubungin siya. Ito naman kababayan nating ito ay bigay dito bigay doon ng pera at pasalubong. Tapos wala pang isang buwan sa ‘Pinas na nagbabakasyon ay broke na siya at umuutang na siya. Ganyan ang Pinoy.

“Kaya paalala lang huwag kayong uuwi na ipamigay lang ninyo ang pinaghirapan ninyo kasi bandang huli pag wala na kayong pera lahat ng sumalubong sa inyo ay tatalikuran kayo. Gaya ng mga nakilala ko rito na galing sa ibang bansa. Kawawa naman sila noong wala na silang datung ayon kinakawawa sila. Be wise every day ang financial security ay nakasalalay sa pananaw sa buhay na tatahakin mo. Pwede naman magbigay pero magtira ka sa sarili mo. Have a great life!”

Ito ang Facebook status ng aking kaibigan na hiningi ko ang permiso para mailathala at maibahagi ko sa inyo. Marahil marami po sa atin ang tinamaan ng status na ito o naiintindihan kung saan nanggagalin ang aking kaibigan. Kahit ako man po ay parang naging Santa Claus na nagpamudmod ng pera sa aking mga kamag-anak sa probinsiya nang una kong balik sa Pilipinas bandang 1990.

Mga ilang balik din po taun-taon ay saka tumimo sa aking isipan na kailangan ng strategy upang kahit konti man o malaki ang aking baon ay hindi ako mauubusan ng dalang pera.

Narito po ang aking mga suggestions upang maging simple sa buhay at mapagkasya natin ang ating pera tuwin uuwi tayo ng ‘Pinas para magbakasyon:

1.    Bago umuwi ng ‘Pinas ipadala ang pera bank-to-bank o thru remittance door-to-door kung lalampas ng “100 lapad” ang pera upang sa gayon ay kaunti lamang ang pera sa bulsa. Kung equivalent to US$10,000 or more ang dala sa bulsa ay maaaring makumpiska ng Philippine Immigration o saan man na Immigration ng ibang bansa pag nahulihan po tayo dahil paglabag ito sa international money laundering law.

2.    Huwag ipaalam sa iba na uuwi ka maliban sa magulang at kapatid na susundo. Huwag po isang jeep ang sasalubong at dagdag pa po sa gastos.

3.    Kung maaari ay magpa-schedule ng flight sa gabi o ang dating sa ‘Pinas ay hatinggabi na para lahat ay tulog na at pagdating ay maaari na rin kayo kaagad magpahinga.

4.    Combine giving money with goods o ‘di kaya ay goods lang: magulang, kapatid at mga pamangkin – sanayin natin silang tumanggap sa atin ng mga recycle goods mula sa ukay-ukay sa Japan. Ibigay na lang ang pera sa charity o talagang mahihirap na hindi natin kilala at hindi tayo masusuklian dahil ang sabi ng Diyos, “hanapin muna ninyo ang paghahari ng Diyos at ang kaniyang katuwiran, at ang lahat ng mga bagay na ito ay idaragdag sa inyo” (Mateo 6:33).

5.    Magplanong magkaroon ng investment (real estate o maliit na business) at ilaan ang dalang pera para rito upang sa gayon kapag mayroong mangungutang ay sabihin na lang na, “Sorry nagastos ko na po ang dala kong pera. Bigyan ko na lang po kayo ng kaya ko.”

6.    Huwag pong magsuot ng maraming burloloy o alahas sa katawan kung aalis ng bahay dahil mainit sa mga mata ng mga snatcher o holdaper ang mga ito. Ang iba rin po ay maaaring mainggit o magalit sa atin dahil sa inggit kaya mabuti na po iyong simple lang, may pera man o wala.

7.    Magblow-out na lang minsanan sa lahat.  Lutong-bahay ang ihanda upang makamura at makarami ng handa (kung kaya pa ng bulsa). Maaaring one week bago bumalik ng Japan o depende sa schedule.

Sana po ay nakatulong ang aking mga suhestiyon dahil kailangan din naman po nating protektahan an gating pinaghihirapang kitain sa ibang bansa. God bless po sa ating lahat and have a happy and meaningful life with God in our everyday lives! 

DFA, hinikayat ang mga OFWs sa Japan na magpapalit na ng e-Passport

Ni Florenda Corpuz

Kuha mula sa DFA

Hinihikayat ng Department of Foreign Affairs (DFA) ang mga Overseas Filipino Workers (OFW) sa Japan na papalitan na ang kanilang machine readable passports at non-machine readable passports ng bagong e-Passport.

Sa isang pahayag, sinabi ng DFA na ang lahat ng Pilipino na may hawak na kulay maroon (machine readable passport) at kulay berdeng (non-machine readable passport) pasaporte ay papayagan na lamang mag-extend ng validity nito hanggang Oktubre 31 ng kasalukuyang taon.

“All Filipino nationals holding machine readable-ready passports (MRRP; green passports) and machine readable passports (MRP; maroon passports) will no longer be allowed to apply for an extension of the validity of these passports after October 31, 2014.”

Ayon sa DFA, kailangang mag-apply ng bagong e-Passport bago pa mawalan ng bisa ang hawak na maroon at berdeng pasaporte upang maiwasan ang anumang problema at aberya sa mga ports of entry sa buong mundo pagkatapos ng Oktubre 31, 2015. Ang mga ito ay kinakailangan din na phased out na pagsapit ng Nobyembre 24, 2015.

           

Pinapaalalahanan din ng DFA ang mga Pilipino sa mga alituntunin sa pag-apply ng extension ng validity ng mga expiring at expired na pasaporte. Ang mga pasaporte na valid na lamang kulang anim na buwan at ang mga expired na ay papayagan lamang na mag-extend ayon sa mga sumusunod na kundisyon: kung namatayan ng kamag-anak, may medical emergency, OFW na kailangang umalis agad para tumupad sa kanilang kontrata at OFWs sa Middle East na uuwi na ng Pilipinas gamit ang final exit visa.

Ang bagong e-Passport ay bahagi ng regulasyon ng DFA at alinsunod sa standards na itinakda ng International Civil Aviation Organization (ICAO).

Para sa karagdagang impormasyon, tumawag lamang sa Consular Section ng Embahada ng Pilipinas sa numerong (03) 5562-1607.

Nasa humigit kumulang 220,000 Pilipino ang kasalukuyang nasa Japan.

Kayo ba ay nakakaranas ng pagka-homesick?

Ni Rey Ian Corpuz

Sa paninirahan sa ibang bansa ay makakaranas ka minsan ng kalungkutan. Tulad sa bansang Hapon na mahirap pag-aralan ang wika at kultura na minsan ay gugustusin mo na lamang umuwi sa Pilipinas. Ngayon ay ibabahagi ko sa inyo kung paano ko naibsan ang pangugulila at kalaunan ay nakasanayan na rin ang buhay sa Japan.

1. Maghanap ng komunidad o grupo ng mga Pilipino. 

a. Kapwa Pilipino - Pinadala ako ng aking kumpanya bilang engineer at ako lamang ang dayuhan sa amin. Naalala ko pa ang mga araw at buwan na halos mabaliw ako sa sobrang kalungkutan. Walang makausap o makakuwentuhan man lang gamit ang wika na naipapahayag mo ang tunay na saloobin. 

Lumipas ang dalawang buwan bago ako nakatagpo ng mga Pilipino dahil na rin sa sobrang abala sa trabaho at bihira lang makapamasyal. Maswerte naman ako at mababait ang mga nakilala kong mga Pilipino. Sila ang naging takbuhan ko sa maraming bagay tulad ng tagapayo at tanungan sa mga simpleng bagay na dapat kong matutuhan sa pamumuhay dito. 

b. Simbahan - Ang simbahan mapa-Katoliko man o kahit anong sekta ay isang magandang pagkakataon upang makahanap ng mga kaibigan. Karamihan sa mga aktibo sa simbahan ay mga Pilipino. At ang mga grupo ng mga Pilipino mismo ang nag-oorganisa ng bus tours tulad ng strawberry-picking, pamamasyal sa Mt. Fuji, bowling at marami pang iba.

c. Magpamiyembro sa mga Filipino Groups - Maraming mga Filipino organizations na matagal nang naitatag dito sa Japan lalo na sa Tokyo area. Tulad ng grupo ng mga Bisaya, Kapampangan, Bikolano at marami pang iba. May mga grupo din na naaayon sa iba’t ibang hilig, halimbawa ay para sa mga taong mahilig kumuha ng larawan, umawit, umarte at sumayaw.

2. Kumain o magluto ng Filipino food. Karamihan ng mga sangkap ng lutuing Pilipino ay mabibili rito sa Japan. Sa simpleng adobo, prito o sabaw ay kayang lutuin. Kung ang sangkap naman ay wala, maaari rin kayong makabili nito sa mga Philippine stores. Kadalasan ay kalapit ng mga Philippine stores ang mga Filipino restaurants.

3. Manood ng Filipino TV shows. Nariyan ang ilang Filipino channels kung saan pwede kayong mag-subscribe para mapanood ang mga programang Pinoy. Para naman sa mga nagtitipid, may mga libreng streaming gamit ang inyong computer o laptop.

4. Mag-aral ng Nihongo. Kung sa tingin ninyo ay homesick pa rin kayo o bored sa mga nabanggit ko mula una hanggang pangatlo ay marahil dapat harapin mo na ang katotohanan na nandito ka sa Japan. Kung anuman ang nagdala sa inyo rito, siguro ay dapat nang harapin ang realidad na dapat kang matuto ng Nihongo. Ang pag-aaral ng ibang wika ay mahirap at wlang shortcut. Sa aking karanasan, nakakabiyak ng ulo ang pag-aaral ng Nihongo pero kapag ito ay iyong nalampasan, madali na lang ito. Maraming mabuting maidudulot ang pagkabihasa sa Nihongo. Sa kalaunan, hinding-hindi ka na maho-homesick. Promise! Tatlo sa mga mabuting naidudulot kapag marunong ka nang magsalita ng Nihongo ay ang mga sumusunod:

a. Sa pagkain. Magkakaroon ka ng interes na tikman ang mga pagkaing Hapon dahil nababasa mo na ang menu. Hindi ka na rin aasa pa sa mga litrato ng pagkain na hindi mo talaga alam kung ano ito. 

b. Sa pakikisalamuha sa mga Hapon o pakikipagkaibigan. Hindi ka na mag-aalinlangan na makipag-usap dahil alam mo na ang bawat salitang bibigkasin mo. Paraan din ito kung ikaw ay naghahanap ng kasintahang Hapon o sa simpleng pangungulila mo na may makausap.

c. Ma-e-enjoy mo na ang local Japanese TV shows. Sadyang nakakaaliw at nakakabaliw ang mga programa nila. Maiibsan ang iyong pagka-homesick dahil sa mga kakaibang komedya at palaro na mala-out of this world.

  

Mga Kaugaliang Hapon na Dapat Matutuhan Nating mga Pilipino

Ni Rey Ian Corpuz 

Isa ako sa napakaraming Overseas Filipino Worker o OFW na nakikipagsapalaran sa ibang bansa para sa magandang kinabukasan ng pamilya at nabigyan ng pagkakataon na manirahan sa Japan. Anim na taon na rin ako rito, nagtatrabaho sa pampublikong paaralan bilang Assistant Language Teacher o ALT. Masasabi kong malaking tulong na nakakasalamuha ko araw-araw sa trabaho ang mga Hapon. Napakaraming bagay na nagpabago sa mga luma at hindi kagandahang-asal ko lalo na pagdating sa trabaho.

Unti-unti ko rin naintindihan ngayon na marami tayong kaugalian na sa pananaw natin bilang Pilipino ay tama ngunit salungat pala. At mas nagpatibay na para makilala ko ang sarili ko bilang isang totoong Pilipino ay kinailangan kong lumabas ng bansa upang makita kung ano tayong mga Pilipino sa mata ng ibang lahi.

Ilan sa mga kaugaliang ito ay:

1. Ang konsepto ng mabilis na “customer service”.

Noong nasa Pilipinas pa ako, ang pananaw ko sa Filipino customer service ay pasado na ngunit sa paninirahan ko sa Japan ay hindi maiiwasang maikumpara ang serbisyo. Sa bansang ito, kahit bumili ka lang ng mumurahing gamit o pagkain sa convenience store ay napakabilis ng daloy ng pila kahit iisa lang ang kahera. Kung nasa supermarket, hindi ka tutubuan ng ugat sa pagtayo kahit puno pa ang basket mo. At ang pinakamaipagmamalaki nila pagdating sa serbisyo? Ngiti! Mararamdaman mo ang sinseridad sa pagpapasalamat. 

Napakaingat din nila sa bawat kilos, kung may nagawa silang mali ay agad silang hihingi ng paumanhin. Sa atin sa Pilipinas, kahit P5,000 na ang pinamili mo ay bibihira kang makakita ng nakangiting cashier, hindi ba nakakainis? Lalo na bilang balikbayan na nasabik ka sa atin at gagastos ng napakamahal ay pagsusuplada pa ang isusukli sa’yo. 

2. Tamang pagsusukli.

May pagkakataon na ba na hindi kayo nasuklian ng tama o kahit Y1 dito sa Japan? Sa atin sa Pilipinas, mapa-jeep, taxi, department store, o restaurant, parating kulang ang sukli. Halimbawa, bakit ba kasi ang presyo ng mga bilihin sa atin ay may sentimo pang butal? Bakit hindi na lang sakto ang presyo para wala nang problema kung magkukulang ng panukling-barya? O kung minsan ang sukli ay kendi, minsan “thank you” na lang dahil “shouganai” na walang barya ang tindahan. 

3. Pagiging maagap o “pro-active” sa lahat ng bagay lalo na sa trabaho

Lalo na sa trabaho, ayaw ng mga Hapon na may nasasayang na oras. Kaya maunlad ang kanilang bansa dahil seryoso sa trabaho ang mga Hapon. Walang nakikinig ng music, walang nakikipag-tsismisan, walang nag-“Facebook” or “Twitter”, at walang kumakain ng pansit habang nagtatrabaho. Walarin nag-uusap tungkol sa personal na buhay, resulta ng laban ng basketbol o nangyari sa telenobela kagabi. Kung mayroon man siguro ay sa labas na ng oras ng trabaho. 

Ito ang pinakamalaking kaibahan na nakita ko. Nalaman ko na dapat bilang empleyado, nakikibagay ka rin sa ginagawa ng mga kapwa mo Hapon. Sa atin, pag may transaksyon, aabutin ng buong isang araw bago ka maserbisyuhan, sa kanila hangga’t may paraan at oras, seserbisyuhan ka. Walang petiks-petiks sa mga Hapon. Sa atin, pababalik-balikin ka hanggang mapagod ka. Kung may transaksyon sa atin at may 30 minuto na lang na naiwan bago ang uwian, eh bukas na lang dahil gipit na sa oras. Dito, kahit pumasok ka ng tatlong minuto bago magsara ang opisina ay seserbisyuhan ka pa rin.

4. Konsepto ng “accountability” o pag-ako ng responsibilidad.

Sa kulturang Hapon, kung ikaw ay nagkamali, aaminin kaagad nila at hihingi ng paumanhin. Sa mga seryoso at malaking pagkakamali, ang mga executives ng kumpanya ay nagpa-public apology at sabay “bow” sa media para ipakita ang sinseridad ng kanilang pagpapaumanhin sa nagawa nilang kamalian. Ang karamihan lalo na yung mga nasa gobyerno, nagre-resign. Iyong iba nag-su-suicide dahil nayurakan ang kanilang reputasyon. 

Pero huwag na nating pag-usapan ang gobyerno natin dahil alam nating hahaba lang ang debate. 

Simulan natin sa karaniwang tao. Sa sariling karanasan ko, sa pag-uwi ng pamilya ko noong nakaraang taon, nasira ang “baby stroller” ng aking anak at iniwan na lamang na parang basahan sa gilid ng conveyer. Kahabag-habag na makita ang gamit ng anak ko na pinasok ng maayos sa eroplano mula Japan at pagbaba sa Pilipinas ay parang walang pakialam ang mga staff na in-charge sa mga bagahe. Kumulo ang dugo ko sa sobrang galit dahil walang nakapagsabi kung ano ang nangyari sa gamit namin at ang salitang gusto kong marinig na “sorry” ay napalitan pa ng turuan. 

5. Pagmamahal sa sariling bayan.

Ito marahil ang pinakamahirap sa lahat. Alam natin na ang mga Hapon ay grabe kung magmahal sa sarili nilang bayan. Kaya nga siguro hanggang ngayon ay nangangapa pa rin sila sa wikang Ingles dahil gusto nilang palawakin ang kanilang wika. Tayo, mahal ba natin ang sarili nating bansa? 

Bilang isang OFW, ano ba ang kontribusyon natin sa pagpapalawak ng ating kultura? Sapat na ba ang pera at balikbayan boxes na pinapadala natin? Marahil “shouganai” kasi nga nandito tayo para kumita ng pera. Pero bilang isang Pilipino na nasa Japan, proud ka ba bilang isang Pilipino? Tinuturo ba natin sa mga anak natin – lalo na sa mga anak ng Japanese at Pinay -- ang mga kaugaliang Pilipino? Sana ay turuan natin ng mabubuting kaugaliang Pilipino at mga bagay at lugar na maipagmamalaki ng Pilipinas. 

May naitutulong ba tayo para mabago ang ating bansa? Kung mayroon, saludo ako sa iyo! Siguro karamihan sa atin ay nag-iisip pa rin kung papaano matutulungan ang Pilipinas. At sana’y tumulong tayo sa pagpapaangat ng ating bansa sa lahat ng aspeto.

Napakarami pang magagandang kaugalian ang mga Hapon na sa pananaw ko ay magiging gabay nating mga Pilipino para mas mapaunlad ang ating bayan. Ilan lamang po ito sa mga paalala na tayo ay mamulat sa mga mali nating kaugalian.

Ika nga nila, “Bato-bato sa langit, ang tamaan huwag magalit”.

Maraming salamat po. 

Tampipi: Sandata ang Musika

Ni Florenda Corpuz

Kuha ni Noli Fernan Perez

Bahagi na ng kulturang Pilipino ang pagkahilig sa musika. Sa katunayan, kapag sinabing musika, isa sa mga unang papasok sa isipan ay ang mga Pilipinong mang-aawit dahil sa angking husay at talento na tunay na maipapagmalaki saan man sulok ng mundo.

Katulad na lamang ng grupong Tampipi, isang Filipino ethnic pop band na gumagawa ng sariling pangalan sa Japan na binubuo nina Julius Santillan, Ivy Celeste Durante-Berry, Fernand Fagutao, Jay Pegarido at Youichi Semaishi. Sila ay pinagbuklod ng tadhana upang palaganapin ang ganda at yaman ng musika at kulturang Pilipino sa Japan.

Narito ang kabuuan ng panayam ng Pinoy Gazette sa grupo:

Sino ang Tampipi? 

Marami na ang naging miyembro ng Tampipi. Pero sa ngayon, ang Tampipi ay binubuo ng limang core members na sina Ivy Celeste Durante-Berry (vocals), isang guro na nakatira sa Australia. Si Fernand Fagutao (vocals), isang researcher ng mga isda na naka-base sa South Korea. Si Jay Pegarido (guitars), isang IT engineer na nasa Cebu. Si Youichi Semaishi (guitars/bass), ang tanging Japanese sa grupo na isang part-time worker at ang kompositor na si Julius Santillan (guitars/percussion) na isang researcher ng semiconductors dito sa Japan.

Aktibo rin sa grupo sina Candice Cabutihan-Cipullo (vocals), isang guro na ngayon ay full-time housewife at nakatira sa Canada at si Ragnar Fontanilla (lead guitars), isang IT specialist na naka-base rin sa Japan. Patuloy rin namin na nakakasama si Knollee Sales (percussion) na ngayon ay naninirahan na sa Netherlands, AJ Sahagun (guitars/drum programming) na bumalik na sa Pilipinas at Caryn Virginia Paredes-Santillan, ang aming artistic director.

Kailan at paano nabuo ang grupo?

Nagsimula ang grupong Tampipi noong 2002 nang simpleng magkatuwaan, magkantahan at magkwentuhan ang grupo ng mga iskolar na estudyante tungkol sa kanilang mga karanasan at buhay dito sa Japan. 

Bakit ninyo napili ang pangalang Tampipi? 

Ang Tampipi ay isang lumang salitang Tagalog na ang ibig sabihin ay “sisidlan”. Tayong mga Pilipino na nagtatrabaho sa ibang bansa ay maihahalintulad sa isang sisidlan kung saan tayo ang nagdadala ng kultura at tradisyong Pilipino sa mga bansang ating pinupuntahan at tayo rin ang nagdadala ng karangalan para sa ating bayan. 

Ilang album na ang inyong nailabas? Lahat ba ay orihinal na komposisyon? 

Noong 2004, ni-release namin ang first album namin na pinamagatang “Mula sa Ibayo”. Puno ito ng mga original compositions base sa mga buhay, karanasan at kwento ng mga katulad namin na mga OFWs. Natapos namin ang album na ito nung lahat kami ay nandito pa sa Japan.

Ano ang bagong aabangan mula sa inyong grupo?

Ginagawa namin ngayon ang second album namin na may pamagat na “Kuwentuhang Long Distance”. Ito ay isang koleksyon ng mga bagong orihinal na kanta, hindi lamang ng mga OFWs pero pati na rin ang mga naiwan nilang mahal sa buhay sa Pilipinas. 

Anong klase ng musika ang inyong tinutugtog?

We think pop kasi easy to access. But someone once said we could call it ethnic pop para raw cool. Pero siguro dahil sa gumagamit kami ng mga ethnic instruments tulad ng kubing, hegelung at kulintang.

Saan kayo kumukuha ng inspirasyon sa pagkatha ng liriko ng kanta at paglapat ng musika sa inyong komposisyon?

Siyempre sa mga sariling karanasan. Napakaraming mga bagong karanasan na pinagdaraanan natin as OFWs, maraming pwedeng pagpilian. Pero we have to admit, isa sa mga mas exciting na source ng inspirasyon ay ang mga kuwento ng ibang tao. Maraming mga nakakatuwa, nakakalungkot, nakakagaan ng loob, nakaka-inlove na kwento mula sa mga kaibigan, kakilala, at kung sinu-sino pa. Pero siyempre, hinihingi rin naman namin ang permiso nila bago gawing kanta ang buhay nila.

Ano ang layunin ng grupo bukod sa pagpapalaganap ng musikang Pilipino sa Japan?

Maging sandata ang musika sa mga oras na naigugupo ng kahinaan at kawalang pag-asa sa pakikipagsapalaran sa ibang bayan. Maghatid ng inspirasyon at maghikayat sa kakayahan at talento ng mga Pilipino na kayang linangin saan man mapadpad. Magpalaganap ng positibong kultura at pagkabuklod-buklod sa pamamagitan din ng musika.

Ano ang mensahe ng inyong mga kanta? 

Naniniwala ang Tampipi sa kakayahan ng mga Pilipino. Ang kakayahang makalikha ng musika at maibahagi ito sa buong mundo bilang paraan ng ekspresyon at komunikasyon. Dahil dito, nais ipahayag ng Tampipi sa pamamagitan ng musika ang aming positibong pananaw tungkol sa buhay. Bagama't may mga kahirapang nararanasan sa buhay, palaging isaisip na may kasiyahan at kaginhawaan din na makikita sa ibang aspekto ng buhay. Hindi lahat ng mga kanta ng Tampipi ay patungkol lang sa mga OFWs. Hindi lamang ang kahirapan sa pagtatrabaho sa ibang bansa ang nais ipahayag ng mga awiting ito kundi pati rin ang kakayahan at lakas ng loob ng mga Pilipino na makaangkop sa iba't ibang sitwasyong kanilang kinakaharap.

Ano ang pakiramdam na mabigyan ng pagkakataon na magtanghal sa harap ng mga kababayang Pilipino at mga dayuhan sa Japan?

Malaking karangalan ang mabigyan ng pagkakataong maibahagi ang aming musika at nakakataba ng puso ang makitang nag-e-enjoy at nagugustuhan ng ating mga kababayan sa Japan ang musika ng Tampipi. At the same time, nakaka-nerbyos din lalo na kapag mga dayuhan na ang karamihan ng audience kasi alam namin na nire-represent namin hindi lamang ang mga Pilipino sa Japan kundi ang Pilipinas. In a way, ipinapakilala namin ang Pilipinas at mga Pilipino sa pamamagitan ng aming musika.

Saan pwede bumili ng inyong album at saan kayo madalas na magtanghal?

Madalas kaming magtanghal sa mga events na sponsored ng Filipino community at kadalasan ginagamit na rin namin ito na pagkakataon para magbenta ng aming album. Pero sa mga interesado pwedeng bumili sa kahit sinong miyembro ng Tampipi.

Sa inyong album, ano ang awitin na maglalarawan sa inyo bilang grupo?

 “Dapithapon”, “Tampipi”, “Liham” at “Apat na Paa”. Go to our sound cloud account and listen to these songs and you’ll know what we mean: https://soundcloud.com/tampipi

Mensahe sa inyong mga fans, taga-suporta at mga mambabasa ng Pinoy Gazette?

Maraming salamat po sa suporta at sana’y na-inspire namin kayo sa pamamagitan ng aming musika. Sana po ay tangkilikin natin hindi lamang ang musika ng Tampipi kundi ang kabuuan ng Filipino music. Check out and like us on Facebook (search for “Tampipi”). You can hear our music there also. Let’s get connected. Mabuhay ang OPM! 

Miss Philippines-Japan 2013 pre-pageant night ginanap sa Tokyo

Ni Florenda Corpuz

Kuha ni Din Eugenio

Matagumpay na ginanap ang prestiyosong pre-pageant night ng “Miss Philippines-Japan 2013” sa New Japan Club sa Shinjuku kamakailan sa pangunguna ni

Dabawenyos’ Organized Society Japan (DOS-J) founder Joseph Philip Quitain Banal.

Labing-apat na naggagandahang dilag mula sa iba’t ibang sulok ng Japan ang opisyal na ipinakilala na siyang magtatagisan ng talino’t ganda para sa titulong “Miss Philippines-Japan 2013” sa isang engrandeng pagtatanghal na gaganapin sa Agosto 18 sa lungsod ng Yokohama.

Kabilang sa mga kandidata sila Sheryl Lenie Esumi ng Shizuoka-ken, Yuuki Du Sonoda ng Chiba-ken, Mai Patawaran, Kaori Sta. Ana Ebihara at Nika Maling Okaochi ng Kanagawa-ken, Mariz Jean Bautista Solano ng Gifu-ken, Sayaka Sebastian ng Nagano-ken, Dayanara Argarin Polangcos ng Saitama-ken, Marina Molina Asano, Yuuki Ponteras Akimoto, Midori Naviamos Sakurai, Seira Castro Suzuki, Naomi Bernardo Takahashi at Mayu Eustaquio Murakami ng Tokyo.

Nagpakitang-gilas sa pag-rampa ang mga kandidata nang sila ay ipakilala sa mga manonood. Nagpasiklaban din ng husay sa pagkanta, pagsayaw, pag-arte, pagpinta at pagtugtog ang bawat isa sa kanilang talent portion.

Naging mas espesyal ang gabi nang magtanghal ang ilang miyembro ng DOS-J. Pinalakpakan si Carol Inagaki sa kanyang sariling rendisyon ng Tina Turner hit na “Addicted to Love” na sinabayan pa ng kanyang funny antics.

 Bukod sa pinaglalabanang titulo, may tatanghalin din na “Miss Luzon”, “Miss Visayas”, at “Miss Mindanao”. Mayroon din bibigyan ng special awards na “Best in Talent, “Best in Evening Gown”, “Best in Yukata” at “Best in Swimwear”.

Kabilang sa mga hurado ng patimpalak ay sina Madame Maria Teresa Lopez, Captain at Philippine Navy Defense and Armed Forces Attaché Samuel Felix, Erika Nakazato, Daisy Jumilla at Chie Koshida. 

Nagbigay naman ng mainit na pagbati si Ambassador Manuel M. Lopez samantalang nagpahayag naman ng pasasalamat at pagtanggap sa mga panauhin si DOS-J founder Joseph Philip Quitain Banal.

“Noong una ako ay napaisip kung magtatagumpay ang proyektong ito ng DOS-J pero ngayon sa ikalawang taon nito ay may 14 na kandidata, nakakatuwang may general acceptance na from all over Japan,” pahayag ni Ambassador Lopez. 

“Kung mahusay ang ating kandidata, Madame Lopez will not be reluctant to endorse our candidate to Mrs. Stella Araneta,” dagdag pa ng ambassador.

Ito ang ikalawang taon ng patimpalak na bahagi ng taunang Kadayawan Festival sa Tokyo na ino-organisa ng DOS-J. 

Nagsilbing hosts ng gabi sina Ana Margarita Teodoro at Sharon Francisco.